speira

2012-01-05T11:28:00.001+02:00

ΜΠΡΟΣΤΑ


photo deviantart

Κοιτάς το δρόμο πίσω, μετράς όσα θυμάσαι. Δαίμονα ή θεό κρατάς; Ήρθες, έφυγες ξανάρθες κι ακόμα δεν σμίξαμε. Δυο κελύφη που χτυπούν τα ένα πάνω στο άλλο κάθε που τα φυσάει ο καιρός.

Εγχειρίδιο ζωής δεν έχει, ό,τι φτιάξεις, ο,τι γράψεις δικό σου. 40 κομματια το τοτεμ σου να δείχνει προς τον ουρανό άλλοτε σαν δέηση κι άλλοτε σαν μικρή ανθρώπινη ματαιοδοξία, ανάλογα πώς το χαϊδευει το φως. Χρόνια μαζεμένα υλικά φτιάχνουν ένα ίχνος πάντα παλιό, πάντα καινούριο για να φεύγεις μπροστά έχοντας τ' όνειρο στο μέρος της καρδιάς.

2011-11-24T12:12:00.002+02:00

S P A C E

Βάζεις ένα καρφί στον τοίχο, φτιάχνεις ξανά κουτσά στραβά ένα χώρο για να σου μυρίσει οικείος κι ας ακούς μια ξέπνοη ηχώ να λέει: "προσωρινά".
Στη ζωή μου όσα βάφτισα προσωρινά, έγραψαν τον περισσότερο τους χρόνο μέσα μου.
Γεμίζεις, αδειάζεις κουτιά και μαζί τον εαυτό σου, στήνεις δυο ξύλα κι εσένα
μαζί, σ'αυτή τη μια γωνιά που ψάχνεις να σε χωρέσει.

2011-10-23T14:00:00.000+03:00

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΕΤΩΝ 17

2011-10-19T13:16:00.001+03:00

ΜΑΡΟΥΛΙ

PHOTO DEVIANTART

Ειναι μια ευκαιρία κι αυτή να μετρηθούμε. Όχι μόνο ως προς το πλήθος αλλά και ως προς το ύψος. Το ύψος της αξιοπρέπειας και της ντομπροσύνης πού αλλού θα φανεί αν όχι στα πολύ δύσκολα;

Oι έχοντες σφιχταγκαλιασμένοι με τα υπάρχοντά τους κλεισμένοι σε καβούκια εαυτών για να σώσουν τα αποθέματα, γίνονται μίζεροι και λιγοστεύουν στο μπόι έτσι που μεμψιμοιρούν περιφέροντας συγκαλύψεις και ψεύδη σε καλέσματα ρεφενέ.

Οι προθέσεις αν και μασκαρεμένες είναι πια εύκολα αναγνωρίσιμες, η εποχή ειναι που δείχνει με ποιους θα πάς και ποιoυς θ'αφήσεις. Μέσα από τις διαρκείς πιέσεις που στοχεύουν ν' αφήσουν πίσω τους ανθρώπινα σπαράγματα, ακόμα κι αν από διαφορετικές μεριές κοιτάμε τον ορίζοντα, αρκεί να εστιάζουμε προς την ίδια προοπτική για να συναντηθούμε με την επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο.

Όσο κι αν η ελπίδα για την εγγύτητα διαμελίζεται από την σπορά του φόβου και τους ανθούς του, ξέρουμε ότι αυτό είναι το λουλούδι που δεν πρέπει να μπει στο βάζο.

Λέω αρχή όσες φορές κι αν χρειαστεί, μαζί καλύτερα.

2011-10-05T20:32:00.000+03:00

ΣΕ ΚΟΥΤΕΣ

photo by deviantart

Όλη μας η συνοχη είναι το ένστικτο της επιβίωσης; Αυτή είναι η κόλλα που μας κρατάει;

H παλιά πραγματικότητα συνθλίβεται με πάταγο πάνω στην καινούρια. Σφαλιάρα νέα με τα αποτυπώματα της προηγούμενης ακόμα εμφανή στο μάγουλο του βίου. Λες θα τα καταφέρουμε, ριχνεις κι ενα να πανε να γαμηθουν από καιρό σε καιρό, ισιώνεις για λίγο και μετα;

Θα χώσεις τη ζωή σου σε κουτες ξανά, αυτό το dna του πρόσφυγα γαμώτο σαν σταμπα να μαρκάρει τα χρόνια σου. To στρώνεις μέσα σου, αλλαγή, νέα ζωή, αρχή, άλλη περιπέτεια. Μετράς σπίτια, αγάπες, ανάσες και στο άθροισμα κάτι βγαίνει λειψό. Αυτό που έρχεται και σε επιλέγει: η ανάγκη.

Παραδίπλα μπορεί να ναι χειρότερα, το ξερεις, αλλά το χειρότερο γίνεται μέτρο όταν το καλύτερο εκλείπει.

Στους δρόμους το μάτι των ανθρώπων γυαλίζει, η επιθετικότητα γίνεται ένα με το δέρμα. Εκεί που περίμενες να σκάσει το εξανθρωπισμένο κύμα της αλληλεγγύης, βλέπεις πρόσωπα αγριεμένα. Θα' ρθει λες, δεν μπορεί παρά να έρθει. Κάποτε θα συνελθουμε από τη μαζική λοβοτομή. Ο παλιός κόσμος έπεσε και συ κομμάτι μιας γενιάς, εκτός πολέμων, εκτός χούντας και μεταπολίτευσης, με ήρωες και δασκάλους κυρίως δανεικούς από άλλους χρόνους, είσαι τώρα στο μάτι του κυκλώνα. Με τι άλλο θα αρματωθείς εκτός απ' όνειρο;

2011-09-01T12:00:00.001+03:00

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Στα πλευρά του καϊκιού γραμμένο "Έρωντας". Ένα απροσδόκητο ν, και η λέξη πατάει αλλιώς βαφτισμένη στα νερά του νό(σ)του.

2011-07-12T22:54:00.000+03:00

ΝΗΣΙ

photo by speira

Ζητάει το τοπίο να κατοικηθεί, σε ώρα καλοκαιρινή με το φώς κάθετο να "καίει" τα λευκά. Μια τόση δα στεριά που ανασαίνει θαύματα. Μέτρα σταγόνα και κατάφαση. Στις θάλασσες όχι ποτέ δεν είπα.

2011-06-24T13:05:00.003+03:00

Ε Δ Ω

Απ' την καρδιά μου ανατέλλω, από εκεί πάντα θα με μετράει το φως,
ενώ απ' τα "ήσυχα" οχυρά σου φυγομαχώντας θα φυσάς δειλά, ασθενικά σινιάλα αμφισημίας που υποκρίνονται τη μνήμη. Τρύπια δίχτυα.

Eίπα ζωή κι άρχισα τότε να χαράζω 10 γράμματα και σχήμα καινούριο, να χωράει τη σοφία ενός βότσαλου και το γέλιο ενός παιδιού.

Έφταναν αυτά τα δύο.

Δυο και τα πρόσωπα του Ιανού, που στέκει στην πύλη της έναρξης,
σ' αυτήν που έμεινε αδιάβατη, για το λάθος πρόσημο, για το λάθος πείσμα.

Απ' την καρδιά θ' ανατέλλω πάντα, είναι από εδώ που ξημερώνει
ο άνθρωπος.

2011-06-21T16:59:00.001+03:00

ZIZEK

Ο επίκαιρος, "οργασμικός" λόγος ενός δυνατού μυαλού

2011-06-15T13:37:00.000+03:00

Μ.Χ

2011-06-03T22:49:00.005+03:00

ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΤΑΚΗ...

photo ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΒΕΡΗΣ

Όπου Τάκη, μπορούμε να βάλουμε Λάκη, Μίκη, Διονύση, Απόστολο, Κική και λοιπούς αυτόκλητους ταγούς που έχουν τοποθετήσει εαυτούς στην ντόπια ιντελιγκέντσια, των αργών αντανακλαστικών.

Μίκη δεν ξέρω αν φταίει ότι χάιδευε πάντα τ' αυτιά μου και την ψυχή μου με ένα πιο συγκινησιακό τρόπο η μουσική και ο λόγος του Μάνου. Mπορεί να φταίει ότι η ομιλία σου στα προπύλαια, στην ίδια γραμμη της προ μηνών διακήρυξής σου, μυρίζει εθνικοπατριωτική φορμόλη και με πάει σε ένα αιματοβαμμενο παρελθόν, όταν ψάχνω στο παρόν μου νεους τρόπους ήσυχους αλλα και εφηβικά ορμητικούς για να αγγίξω τον διπλανό μου. Τρόπους Μίκη όχι ταγούς πρώην βουλευτές που θυμήθηκαν τώρα να ζητήσουν τα αναδρομικά τους. Όταν το Σύνταγμα τόσες μέρες βράζει και ενώνει γιατί οι ακαδημαϊκοί επιλέγουν να διοργανώσουν μια εκδήλωση αλλού; Τυχαίο; Δε νομίζω. Όπως δε νομίζω ότι οι λόγοι είναι μόνο σημειολογικά συμβολικοί.

Διονύση "τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που'χα" ακόμα, αλλα εσύ λείπεις. Χρόνια οχυρωμένος πίσω από τον νεορθόδοξο βερμπαλισμό σου, έγινες από ποιητής που κάποτε υπήρξες, διώκτης μεταναστών επειδή σου λερώνουν την πόλη.

Οι κύριοι και οι κυρίες του "Τολμήστε" άργησαν να τολμήσουν και όταν το έκαναν (μόλις χτες νομίζω) ε δεν κόμισαν και γλαύκα! Τολμήστε να συναντηθείτε πρόσωπο με πρόσωπο με τον παλμό που ξυπνά εμάς τους υπόλοιπους, κι ακόμα τολμήστε να ζήσετε με 500 ευρώ...αν τα βρείτε κι αυτά. Αυτα ναι ειναι τολμηρά, σχεδόν extreme sports.

Η πλατεια έχει αποκτήσει ιδιότητες μαγνητικού πεδίου για ενα ετερόκλητο πλήθος, χωρίς να σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα.Τουλάχιστον είναι χαμογελαστά. Παρακολούθησα συνελεύσεις, βλέπω τις αναρτήσεις και τα σχόλια στο real-democracy και συχνά απορώ με τα μνημεία του παιδαριώδους λόγου που αρθρώνεται. Άσε που μιλάνε όλoι για διαδικασία ζύμωσης (να μια λέξη από τα παλιά) και αναρρωτιέμαι ενάμιση χρόνο τώρα δεν είναι επαρκής η ζύμωση που έχει γίνει στο κεφάλι μας, στις ζωές μας, ώστε να πάμε παρακάτω το λόγο και την πρόταση;

Αρκούμαι προς το παρόν στην (συν)κίνηση που την προτιμώ από την βουβή ακινησία και στην παρουσία που έχει θετικό πρόσημο σε σχέση με την απουσία.
Στο κρεσέντο του τέλους του τραγουδιού οι νότες υψώνουν το:
together we stand, divided we fall.

2011-05-20T17:25:00.004+03:00

WITH MY WHOLE BEING

photo deviantart

Είναι ώρα πια ν' αλλάξουν οι σημασίες, τα πατήματα να αφήνουν ίχνη καινούρια, να αποφασίσουμε ζωή γεννημένη στο άφθαρτο παρόν. Ας ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής στη θέρμη του Ανθρώπου.

2011-05-19T13:03:00.000+03:00

4 ΓΕΙΑ

Ούτε μισή λέξη παραπάνω. Τέσσερα γεια και δυο οι χτύποι στο κενό. Το ολόγραμμα της απουσίας σε υπερμεγενθυμένη προβολή, τόσο που πια αμφιβάλλεις αν υπήρξες ή έπαιξες το έργο με το νου σου. Και κείνος ο κόμπος τι ήταν, το μέσα λύγισμα γιατί; Και κείνο το κάψιμο της επιθυμίας σαν αφθαρτο ρούχο ν'αντιστέκεται σε μάτια μεταλλικά, από πάντα κλειστά.

2011-05-03T13:28:00.002+03:00

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ

Ο χρόνος που πέρασε, αποτυπωμένος σε μικρά χαρτάκια, που κρατάνε τόπους, τρόπους, ώρες.

Ξεπηδά η στιγμή με μια ματιά γρήγορη στην ημερομηνία, polaroid αριθμών να σε στέλνει εκεί που υπήρξες, στα πώς και στα γιατί. Στα διαιρεμένα σύνολα.

Tσιγάρο.

Ψάχνω αναπτήρα, στην τσέπη ένα ξεχασμένο εισιτήριο συναυλίας.

Τεκμήρια βίου βραχύβιου, ατελέσφορου, ημιτελούς.

2011-04-20T22:21:00.001+03:00

ΚΑΛΗ ΑΝΑ(Σ)ΤΑΣΗ


PHOTO DEVIANTART

Θα πρέπει να επανεφευρίσκουμε την αισιοδοξία κάθε μέρα και πάνω εκεί να αναρριχάται το χαμόγελό μας.

Κάθε μέρα μια νέα πίστη για την επόμενη, να πάμε πιο κοντά στ' ανθρώπινα. H πραγματικότητα δεν είναι μία, ούτε και τα σημεία θέασης.

Τα δεδομένα αλλάζουν, τα δεδομένα γκρεμίζονται, μπαίνουν ενέχυρα και υποθήκες.

Το χαμόγελο ας μείνει δικό μας, ως το τέλος του δρόμου.

Καλή ανά(σ)ταση

2011-04-17T22:00:00.001+03:00

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΝΤΗΛΙ

O ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Το Χαράτσι γυρίζει στο πικαπ. Μαγεμένη χαζεύω το εξώφυλλο, ακούω τις μουσικές , λιώνω το δίσκο.

Καλοκαίρια στο Λυκαβηττό, στα βράχια, λικνίσματα, ερωτευμένα μάτια κοριτσιών και το τραγούδι φεύγει απ'τη βυζαντινή φωνή, με το κόκκινο μαντήλι στο λαιμό, μπαίνει μέσα μας κι ύστερα έξω στη νύχτα πάλι σαν κώδικας αγάπης κοινής, σαν προσευχή.

Αθήνα, 20 χρόνια πίσω. Σηκώνω το τηλέφωνο που χτυπά κι ακούω ενα μπαγλαμαδάκι απ'την άλλη άκρη του σύρματος να παίζει "..κανείς εδώ δεν τραγουδά" για μένα μόνο, δυο στιγμές και δώρο το χαμόγελο για πάντα.

Παρέες, αρχές, νήματα, έρωτες και στις κασέτες πάντα κάπου να χωράει ο Αύγουστος. Πόσοι Αύγουστοι, πόσοι άνθρωποι χώρεσαν σ'ενα τραγούδι;

Μεγάλωσα πια κι ήρθε μια φορά ακόμα, μια ρωγμή στο χρόνο καλοκαίρι του '09 μια φωνή να μου λεει:" η πόλη είναι άδεια κι από ενα ανοιχτό παράθυρο καποιος ακούει τον Αύγουστο, έρχεται ως εμένα και γίνεται το τραγούδι μας τώρα που λείπεις"

Βρήκε κουράγιο και δρόμο ξανά το τραγούδι και χώθηκε σ'ενα "χειροποίητο" cd, υπόμνηση για λόγια εφήμερα, που δεν ειχαν ούτε την αλήθεια ούτε την αντοχή του. Δε βαριέσαι...

Το κόκκινο μαντήλι που ανέμισε σήμερα "αντίο μάγκες", με δένει με τα νιάτα μου, με πάει σε μια φρέσκια ηλικία, φέρνει μπροστά μου φίλους που αγάπησα βαθιά, θάλασσες, καλοκαίρια, το εφικτό της ορμής, το πιο απλό και καθαρό του ανθρώπου.

2011-04-06T16:32:00.000+03:00

ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΛΗΘΗ


PHOTO DEVIANTART

Ίσως να μη νικά η μνήμη τελικά. Ίσως η λήθη είναι δυνατότερη, ανθεκτικότερη και πιο ακριβής. Δίκαια παίρνει μαζί της ο,τι αξίζει να χαθεί.

2011-04-01T13:36:00.004+03:00

APRIL'S FOOL

photo deviantart

Κάθε που μπαίνει τούτος ο μήνας ο Τ.S Eliot παρών, με κείνο το"april is the cruellest month", παρηγορητικό αν σκεφτείς πως έτσι οι υπόλοιποι 11 μαλακώνουν αυτόματα την όψη του μελλούμενου.

Χώρο στα ψεύτικα λόγια, στους ερασιτέχνες ή και στους επαγγελματίες κάθε λογής ψεύδους, να γιορτάσουν σήμερα. Δικαιωματικά μια μέρα ολοδική τους, για τους ιστούς που υφαίνουν με τόση επιμέλεια.

Αν δεν υπήρχατε κι εσείς θλιβεροί μέσα στο copy-paste του κενού σας, με τόσα είδωλα κατασκευασμένα, για κάθε περίσταση από ένα, πώς θα υπήρχε το αντίθετό σας να λάμπει σαν έξοδος σε καθαρό τοπίο;

Τι είναι αληθινό αυτή την ώρα; H κερασιά που άνθισε στον κήπο, η άνοιξη που θα'ρθει, ένα ζευγάρι κοτσύφια που φτιάξαν το σπίτι τους μια ανάσα απ΄το βλέμμα μου, οι σιωπές, ο παλμός μου.

2011-03-28T20:16:00.005+03:00

"ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΕΙΜΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΦΩΤΟΣ" *

photo by speira

Είσαι εσύ που διαλέγεις τι θα φωτίσεις, κι αν θα αρπάξει το βλέμμα σου το φως.

Είναι πάντα εκεί ανελέητο σαν αλήθεια και διαρκές σαν αγάπη. Λίγο να σηκώσεις το κεφάλι, μια μικρή μετακίνηση ζωής.

*Γιώργος Σεφέρης

2011-03-15T15:20:00.005+02:00

ΦΡΑΟΥΛΑ ΚΟΜΜΕΝΗ ΣΤΑ ΔΥΟ

photo deviantart

Μέρες τώρα ψάχνω αιτίες, να τις κάνω άλλοθι, να τις κάνω σκεύος, μια
κολυμπήθρα του Σιλωάμ, εμβαπτισμός να ιαθεί η άτεγκτη πλάνη,
να ιαθεί το ψέμα...

πώς αντέχουν να κοιτάνε ψεύτικα οι άνθρωποι;

Τεμαχίζω φράουλες. Με προσεκτικές επιμήκεις τομές αναζητώ ίχνη στις κλίμακες του κόκκινου.
Με ρουφάει η δίνη 6 χαμογελαστών νυχτερινών καρέ, κι ύστερα από λίγο με ξεβράζει στο τραπέζι, με τα μάτια θολά να κοιτάζω επίμονα μια φράουλα, λες και θα χει η γεύση της όλες τις παρηγορητικές απαντήσεις για ενα
ακυρωμένο συναπάντημα.
Ήταν δικό μου το σκηνικό, αρώματα σάρκας, κρασί, φρούτα, φως ζεστό, να
εξωραϊστεί το μέσα ψύχος, να συντονιστεί ο παλμός με το ρίγος της επιδερμίδας. Το ξεστήνω καρφί καρφί, αποκαθηλώνοντας το κουτσό όνειρο, το σώμα...

Φτάνει το σώμα μόνο, φτάνει;
'Οσο πεινάει η ψυχή, ποτέ δεν θα φτάνει, μα για να το μάθεις θα πρέπει
να χεις και πείνα και ψυχή.

Oι νύχτες σέρνουν ένα παγωμένο μέταλλο βαρύ, και μου το ακουμπούν στο στήθος. Είναι τότε που φοβάμαι τα οικεία, το γνώριμο τελετουργικό,
το ξαναειδωμένο πηγάδι.
Είναι τότε που με διασχίζω ξανά,
με ταχύτητα τρελή περνάω από σπλάχνα λεωφόρους,
φτάνω στη λάβα του μυαλού,
τρέχω στην ίδια πίστα αμέτρητες φορές μέχρι να μείνω από καύσιμο,
μέχρι να ξαναβγώ στον κόσμο απ΄τις κόγχες των ματιών μου.

Τώρα είναι ο καιρός που οι πηγές θα βγάζουν νερό αμίλητο,

γιατι η σιωπή δεν επιβάλλεται, είναι απόφαση

και την παίρνει μονάχα εκείνος που θέλει

να σωπάσει.

2011-03-10T13:26:00.003+02:00

ΤΡΟΦΗ...ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ

και βέβαια το γνωστό "the world according to monsanto"

Οι πόλεμοι δεν γίνονται πια, εδώ και δεκαετίες, μόνο με πυροβόλα όπλα

2011-03-06T10:50:00.003+02:00

ΑΦΗΝΕ...

photo deviantart

Πρόσεχε τα ζύγια, κι εγώ θα προσέχω τα ηλεκτροφόρα σύρματα...

2011-03-02T17:48:00.005+02:00

DER HIMMEL UBER BERLIN

Κάποτε θα σου πω για αυτη την πόλη. 'Οταν στ'αλήθεια θα την δω. Τώρα μονάχα για κάτι ασπρόμαυρα θραύσματα, που μου τρυπάνε τον ύπνο, μπορώ να μιλήσω. Για ένα παγωμενο πρωινο στην Alexanderplatz που έψαχνα για έκπτωτους αγγέλους, μετρώντας 20 πατώματα σε κάθετη πτώση δίχως φτερά.
Θα σου πω πώς γκρεμίζεται με πάταγο το ψέμα μόλις ακουμπήσεις πάνω του μια αλήθεια.
Με ειδα στην Potsdamer να τρέχω ξωπίσω από μια φενάκη, κι ύστερα να τριγυρνω νύχτα στο Mitte, γραφοντας χιλιόμετρα, για να ξεχάσω μια στοργή που ξεριζώθηκε όταν οι γλώσσες ξέσκιζαν τα τελευταία κουρέλια μιας απατηλής αρχής.

Θα σου πω για το κρύο που λεει πως είσαι ζωντανός, όταν τίποτα πια δεν θυμίζει πως πέταξες ως εδω γυρεύοντας κι άλλη ζωή μεσ' τη ζωή σου.

Ξέρεις πώς είναι να μην σε βλέπουν; Nα φεύγει ποτάμι το φως από τα μάτια σου σε μια λιακάδα στο Reichstag, κι ο άλλος να κοιτάει πίσω, πάντα πίσω.
Στις όχθες του Spree να λιώνει ο πάγος και να μιλάω μέσα μου για τα όμορφα, αφού μοίρασμα δεν χαρίστηκε εκτός από κείνο μιας τράπουλας σημαδεμένης.

2011-03-01T13:03:00.003+02:00

ANTIΓΡΑΦΗ

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. Ο ΛΟΓΟΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος. Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονων ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ
ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

To παραπάνω κείμενο κυκλοφορεί στο Internet και λέγεται ότι έιναι του:

Noam Chomsky: 10 στρατηγικές χειραγώγησης μέσω των ΜΜΕ

2011-02-15T19:07:00.007+02:00

ΕΞΟΔΟΣ;

Τι είναι όλο αυτό το αλάφιασμα; Στο ρολόι οι δείκτες γυρνάνε κανονικά, αλλά ο εκτός τους χρόνος τρέχει ξερνώντας ίλιγγο. Σπρώχνονται δεδομένα από παντού, να χωρέσουν (πόσα;) σ'ενα κεφάλι.
Τα δικά μου, τα δικά σου, του κόσμου. Αγριεύει η εποχή, ζητά αντάμωμα αλλά γυρνώ και βλέπω χαρακώματα. Γεμίσαμε κενά με τόσες αποστάσεις, σόλοικες δομές μιας δήθεν ελευθερίας, που μυρίζει απομόνωση.
Σωπαίνεις κι ακούς το σούρσιμο του φόβου, "μη μιλάς", "υπομονή", κι αν συμμετέχεις που και πoυ σε καμμια μαζική βοή, γυρνας στο σπίτι μ'ενα λοξό χαμόγελο που δεν εισαι ακόμα εσύ ο απολυμμένος, ο μετανάστης, o "πυροβολημένος" στόχος. Και ο φόβος εκεί, μόλις ξεθυμάνει η ένταση του πλήθους, αρχίζει μέσα σου και σκαρφαλώνει μια υπόγεια αγωνία για το δικό σου αύριο.
Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, ο καθοδηγούμενος πόλεμος φατριών μεταξύ ανθρώπων που ζουν και αναπνεουν (ασθματικά) σε τούτη τη χώρα, και πλήττονται το ίδιο αλλά σχεδιασμένα όχι ταυτόχρονα απ'τις ανίκανες ομιλούσες κεφαλές, ή ότι φτασαμε να κοιμόμαστε έναν ύπνο λευκό, γιατί το όνειρο μας το κάνανε τεκμήριο;
Να ξυπνήσουμε απ' τον ομαδικό εφιάλτη-ύπνωση, μονόδρομος είναι πια κι αυτή τη φορά ας μας πάει στον ουρανό που λεει και μια φίλη.

2011-02-06T18:47:00.003+02:00

ΠΙΚΙΩΝΗΣ

Από την έκθεση για τον Δημήτρη Πικιώνη στο Μουσείο Μπενάκη.

Δίπλα στη φράση του, φωτογραφία από πλακόστρωτο στου Φιλοπάππου.

2011-02-01T20:51:00.005+02:00

ΧΩΡΙΣ ΡΗΜΑΤΑ

Όνειρα-κομμάτια-φόβος-απώλεια-χρόνος-ονόματα-πρόσωπα-λόγια-σιωπές-αλήθεια-αγάπη-αναζήτηση-περιπλάνηση-δρόμοι-χάος-κρίση-χρήμα-ανυπακοή-κίνημα-νήμα-παρελθόν-σχέση-κενό-χρώμα-λευκό-οθόνη-πληροφορία-διαστρέβλωση-άγχος-αγχόνη-διεκδίκηση-ισοτιμία-αγώνας-κόσμος-αδικία-σύνορα-φτώχεια-αρρώστια-νεκροί-ζωντανοί-παιδιά-χαμόγελο-ζωή-τέχνη-ήλιος-έρωτας-θάλασσα-άγνοια-γνώση-ελευθερία-ταξίδι-αέρας-φυγή.

2011-01-20T16:02:00.002+02:00

ΧΑΡΤΙΝΟ

PHOTO DEVIANTART

Είναι κάτι καράβια χάρτινα, που θυμούνται το σκαρί το αληθινό, μα δεν μπορούν να ταξιδέψουν τη θάλασσα. Origami ηλικίας πρώτης.

Είναι κάτι άνθρωποι χάρτινοι, που ξέχασαν να έχουν αίμα, νομίζουν μόνο ταξίδι την ελαφρότητα του ανέμου που σκορπάει τυχαία το υλικό τους. Origami ηλικίας τραυμάτων.

2011-01-12T16:20:00.005+02:00

70 ΝΥΧΤΕΣ

declan mccullagh

Βουτάω τα δάχτυλά μου στο κρυμμένο βάζο με τη μαρμελάδα που εχω σε μια άκρη του μυαλού μου, κάτι νύχτες υπογλυκαιμικές που καρφώνουν το σώμα σ΄ένα ακίνητο παρόν.

Μπλέκω τους χρόνους, φτιάχνω μια καινούρια γεωγραφία κάθε που γλείφω μια στιγμή ποτισμένη στη γλυκύτητα, σε τοπία γαλήνης ή φωτιάς, με ανθρώπους στεφανωμένους νόστο, εξωραϊσμένους απ' όλα τα αρνητκά πρόσημα.

Χτες το βράδυ, αιχμαλώτισα αέρα τον έβαψα άσπρο, τον είπα σύμβολο, κι όταν τον ελευθέρωσα σου είπα δες πώς χάνεται αυτό που νόμιζες φορτίο, κοίτα πώς μέλι άλειψα τα δαχτυλά σου, να' χεις να θυμάσαι, όταν δεν θα 'χεις να ζεις.

2011-01-05T10:41:00.002+02:00

ΚΑΡΤ ΠΟΣΤΑΛ

Κ. Βήτα

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο

Εκδόσεις Οξύ

2010-12-31T10:49:00.008+02:00

ΤΟ ΓΟΥΡΙ

Θα σπάσω ρόδι στο κατώφλι μου, για να χουν τύχη καλή οι δυο άσσοι που έρχονται. Και "κούπες για τα λόγια που΄πες" μπορεί να σπάσω, όσο ακόμα πίσω απ' το ένα στέκει το μηδέν. Στην ανατολή της πρώτης μέρας θα μιλήσω τα ναι και τα όχι, στον παγωμένο αέρα του πρωινού θα χαμογελάσω στα δύσκολα που θα'ρθουν, γνωριζόμαστε καλά, εύκολα δεν ήρθε τίποτα ως εδώ.

Ναι σ' όλες μου τις αλήθειες, στα σινιάλα του μυαλού, στο αεικίνητο της ζωής, στη φαντασία που διεγείρει, στη δράση και στη βράση εκεί που κολλάει το σίδερο και πυρρώνει το μέσα του ανθρώπου.

Σε καμμιά ιδιοτελή ανασφάλεια δεν θα γίνει χάρισμα ο δικός μου χρόνος. Θα τον ζω για μενα και της καρδιάς μου τα πλάσματα. Με τους δαίμονες μου θα παλεύω νυν και αεί, μα δεν θα έχω φαντάσματα οικόσιτα, ούτε θα ταϊζω αγάπη την κούφια σκληράδα, την ανερμάτιστη ανακολουθία, ελπίζοντας πως το λειψό θα γίνει ακέραιο.
Όχι στην πλάνη των λόγων. Ναι στις χειρονομίες πηγαίας ευγένειας, στοργής και τρυφερότητας. Όχι στο παραμύθιασμα, ναι στην παραμυθία όσων μας συγγενεύουν και γλυκά μας ακουμπούν. Ναι στη γενναιότητα, στις ανόθευτες χαρές, στο όνειρο, στην ομορφιά, στο φωτεινό πυρήνα και στον έσω θεό του καθενός.
Όχι σε εκκρεμμείς λόγους περί ευαισθησίας. Ναι στις ευαισθησίες που λάμπουν, ήσυχα πράττοντας, δίχως παντιέρες. Όχι στη φτήνια και τη μιζέρια, στα ψευτοάλλοθι που γίνονται η μάσκα του τέρατος. Όχι στα σημάδια από δαγκωματιές εκεί που ψηλαφώ για το ίχνος του φιλιού, όχι πια.

Θα βγει το φως της πρώτης μέρας του χρόνου σε λίγο. Στην τσέπη μου κρατάω τα σημεία στίξης, να τα μάθω απ'την αρχή, να τα σέβομαι, να ξέρω πότε και γιατί θα τα χτυπαω πλάι στις σκέψεις μου. Θαυμαστικό, κόμμα, ερωτηματικό, αποσιωπητικά, τελεία.

2010-12-19T11:13:00.006+02:00

ANTΙΓΡΑΦΗ

Ο φρόνιμος το άλυπον διώκει, ου το ηδύ

(Αριστοτέλης Ηθικά Νικομάχεια)

Για να διάγει κανείς τον βίο του με απόλυτη σύνεση και να αποκομίζει από την πείρα του όλη τη διδαχή που εμπεριέχει, είναι αναγκαίο να επιστρέφει συχνά με τη σκέψη του στα παρελθόντα και να συγκεφαλαιώνει τα βιώματα, τις πράξεις, τις εμπειρίες και τα όσα συνάμα αισθάνθηκε.....Αυτά είναι, τρόπον τινά, τα κατ'ιδίαν μαθήματα επαναλήψεως που προσφέρει στον καθένα η προσωπική του εμπειρία.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τόσο υποκειμενικοί στην αντίληψη και την κρίση τους που ο,τι και να ειπωθεί σκέφτονται αμέσως τον εαυτό τους,....ώστε δεν τους περισσεύει καθόλου αντιληπτική δύναμη για να συλλάβουν την αντικειμενική διάσταση των λεχθέντων. Για τον λόγο αυτό αφαιρούνται τόσο εύκολα, θίγονται και προσβάλλονται τόσο εύκολα, όπως επίσης κολακεύονται και κατακτώνται τόσο εύκολα. Για τον ίδιο επίσης λόγο, η κρίση τους δεν είναι αντικειμενική και δίκαιη, αλλά προϊόν εξαγορασμού.....'Ολα τούτα οφείλονται στο ότι στους ανθρώπους αυτούς η βούληση υπερέχει κατά πολύ της γνώσης.

Οι άνθρωποι μοιάζουν με τα παιδιά κατά τούτο, ότι όταν τους κακομαθαίνει κανείς, γίνονται άτακτοι, συνεπώς με κανέναν δεν πρέπει να είναι κανέις υπερβολικά υποχωρητικός ή στοργικός. Όπως δεν χάνει κανείς, κατά κανόνα,, έναν φίλο αρνούμενος να του δώσει το δάνειο που εκείνος ζητά, αλλά τον χάνει πολύ εύκολα δίνοντάς του το,....έτσι συχνά χάνει κάποιον λόγω υπερβολικής φιλικότητας και περιποιητικότητας, καθώς αυτή η στάση θα κάνει τον άλλο αλλαζονικό και αφόρητο, με τελικό αποτέλεσμα τη ρήξη. Ιδιαίτερα δε τη σκέψη ότι τους χρειαζόμαστε δεν αντέχουν οι άνθρωποι. Έπαρση και οίηση αποτελούν την αναπόφευκτη συνέπεια.

Στις συναναστροφές τους οι άνθρωποι εμφανίζουν διαρκώς τη μια τους μόνο πλευρά. Μάλιστα ο καθένας έχει ένα έμφυτο ταλέντο να μετατρέπει το πρόσωπό του σε προσωπείο που παριστανει ακριβώς το τι θα όφειλε να είναι κι εφαρμόζει επάνω του με τόση ακρίβεια ώστε η εντύπωση που δημιουργεί είναι εξαιρετικά απατηλή, έχοντας ως ζητούμενο να αποσπάσει την εύνοια των άλλων.

Ο ανθρώπινος χαρακτήρας έιναι παντελώς αδιόρθωτος, καθώς όλες οι ενέργειες του ανθρώπου απορρεόυν από μια εσωτερική αρχή, δυνάμει της οποίας πράττει σε όμοιες περιστάσεις τα ίδια, και μάλιστα δεν μπορει να ενεργήσει διαφορετικά.

...Επιθυμώ να συστήσω εδώ εμφατικά την αποφυγή κάθε επιτήδευσης και προσποίησης. Κατ' αρχάς τούτη επισύρει την περιφρόνηση, καθώς συνιστά, πρώτον μεν, απάτη-η οποία αποτελεί έκφραση δειλίας αφού έχει ως βάση της τον φόβο-, δεύτερον δε αυτοκαταδίκη εκείνου που την επιλέγει, καθώς ο άνθρωπος αυτός επιθυμεί να εμφανίζεται ως κάτι που δεν είναι, κάτι που το θεωρεί καλύτερο απο αυτό που όντως είναι.

Arthur Schopenhauer

Aφορισμοί για την πρακτική σοφία της ζωής.

2010-12-08T14:30:00.004+02:00

SMALL SIZES LARGE EXCUSES

Υψιπετείς σκοποί και ένστικτα υπογαστρίου, φτηνά αρωματισμένα, βαλμένα στο ίδιο κεφάλι, που δίνει εντολές για επαμφοτερίζουσες λοξές χειρονομίες, χρησιμοθηρικά ορίζοντας τη σαγήνη ως πλάνη. Αέναα περιφερόμενο μπουλούκι που θα παίζει πάντα το ίδιο έργο.

Με ποιο οξύμωρο όχημα ταξίδεψες προς το βάθος και σ' εβγαλε στην ξέρα του κενού που δεν ζητά, δεν απαιτεί, δεν μάχεται, δεν προχωρά. Το ελάχιστο να αναμετριέται με το ελάχιστο. Βαρετό και άγονο. Μα πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είναι τα τοπία σου, αφού σου δόθηκε ποτάμι και

είπες διαλέγω έλος.

2010-12-06T16:53:00.005+02:00

THE

DEAD

LINE

WEEK

2010-11-26T10:44:00.004+02:00

ΝΟΡΜΑ

photo deviantart

Oι πτώσεις νομοτελειακά οδηγούν κάποτε το ανάστημα να ορθωθεί ξανά. Στο γκρεμό των εκπτώσεων είναι που τσακίζονται οι άνθρωποι.

2010-11-18T23:45:00.006+02:00

ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ

Mια νύχτα βροχερή θα βγω ν' αφεθώ στις κατακόρυφες ριπές, χωρίς αδιάβροχο. Θα στάζω βροχή και πάνω στην άκρη μιας σταγόνας, θα φτιάξω μια γλώσσα δική μου, από νερό εξαγνιστικό, ταξιδεμένο σε ποτάμια και ουρανούς. Καινούριο αλφαβητάρι, στα παλιά γράψαμε ανορθόγραφα λάθη από εθελούσιες αυταπάτες
Θα περάσω βλέμματα τρυφερά και λόγια σε ένα σκοινί, θα στο φορέσω στο λαιμό, και θα ναι φυλαχτό σου.
Μ' ένα νανούρισμα θα σβήνει η θλίψη για κάθε ματαίωση, πληρωμένη διπλά και τρίδιπλα, αντίτιμο βαρύ, για το πείσμα μιας πίστης κενής. Θυμάσαι τότε που γέμισες λυγμούς, μπροστά σου βλέποντας την αγωνία της φωτιάς; Όχι ξανά, όχι.
Θα ξέρεις πια πως η τελευταία σκηνή, γράφεται δοξαστικά, μόνο έτσι, αλλιώς μικραίνεις και γίνεσαι ένα ίχνος δυσδιάκριτο. Θυμήσου πως όταν έλεγες χαρά, βουτούσες με φόρα σ' ενα ολάνθιστο λιβάδι, κι ήσουν εσύ μόνο, χωρίς ασπίδες, δίχως γωνίες αιχμηρές και περιττά φορτία. Θα είμαι εκεί, στον τόπο μου.

(ΚΛΙΚ ΣΤΑ ΜΠΛΕ)

2010-11-14T22:00:00.003+02:00

ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΚΟΒΑΛΤΙΟΥ

Απ' όλα μου τα χρώματα το μπλε του κοβαλτίου είναι το πιο πικρό. Αυτό διάλεξες. Άδειασες όλη την πάστα από το σωληνάριο κι έβαψες προσεκτικά τη γλώσσα σου. Αρκούσε αυτή η μπλε γλώσσα για να φαίνεσαι ον παράξενο και θα ταν αυτό αρκετό από μόνο του για ένα homemade freakshow. Ένα λυπημένο βράδυ άρχισαν να εκτοξεύονται εμφατικά οι μπλε σου λέξεις, μια προς μια απολήξεις του πικρού κοβαλτίου, φαρμακερές, απόλυτες σαν βασικό χρώμα, να βάφουν το δέρμα σου, τα ρούχα, το δωμάτιο, τις μέρες, τις νύχτες, φτάνοντας ως την τελευταία σου μνήμη. Μπλε πικρό και ανεξίτηλο ήχου έρημου, λέξεων που έμειναν εκκρεμείς, σαν ζωές ανέστιες.

2010-11-08T13:13:00.002+02:00

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ

ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Μακριά από μπαταξήδες. Πάντα θα χρωστάνε και θα ξεχρεώνουν με υποσχέσεις, κατευθυνόμενες σε ευεπίφορα στις κενές ελπίδες ώτα.

2010-11-03T13:54:00.006+02:00

ΛΥΚΕ ΛΥΚΕ...

photo deviantart

Παιδική απορία ή ξόρκι για τους φόβους; Λύκε λύκε είσαι εδώ; Ax αγριε μου εσύ και σαρκοβόρε ποσές φορές δεν απαντηθήκαμε κι ήσουν ντυμένος κάτι άλλο;

Nα ξεγελάς για την αγάπη, να την τρως βουλιμικά κι ύστερα να επαίρεσαι φτύνοντας τα κοκκαλα.

Είμαι ακόμα σώμα λύκε, είμαι ψυχή, έχω πάντα ένα μικρό παιδί μ'όλους τους φόβους και τα παράπονα του, κουλουριασμένο εμβρυικά στην αθωότητα του, και υπερασπίζομαι όλη του την εγκατάλειψη. Οι ακονισμένοι σου κυνόδοντες, δεν θα γίνουν επαναλλαμβανόμενος εφιάλτης. Άντεξα λύκε ως εδώ, θάβοντας από δυο χρονών, μιλώντας σε μάρμαρα που σκέπαζαν απουσίες και μνήμες ακριβές, τι να μου πει το γρύλλισμά σου; Τράβα πιο κει, εδώ δεν έχει χώρο για άλλο τρόμο.Πιο φοβισμένος είσαι εσύ, μα δεν το ξέρεις.

2010-06-17T16:18:00.004+03:00

ΣΤΟ ΛΟΦΟ ΒΡΑΔΥ ΤΕΤΑΡΤΗΣ

Το 40αρι με είχε βράσει όλη την ημέρα και είχε τεντώσει το νευρικό μου σύστημα άτσαλα.

Τα εισιτηρια ήταν μερες τώρα πανω στην πόρτα του ψυγείου, δυο exit το ενα δίπλα στο άλλο, υπομονετικά περιμένοντας μήπως βρούμε και την δική μας έξοδο. Οι πόρτες ανοίγουν, τα νεύρα υποχωρούν.

Συναυλία στο Λυκαβηττό μυρίζει νιάτα και καλοκαίρι, μακό, μπύρες, "πού είσαι δεν σε βλέπω...", αγκαλιές, ζευγάρια, παρέες, χαμόγελα, λίγο έξω απο το στένεμα των δύσκολων ημερών.

Η Μόνικα πήρε όλη την ατμόσφαιρα και μας την αντιγύρισε απογειωτικά.

Ένα 24χρονο κορίτσι δροσερό, ακομπλεξάριστο με την αμηχανία της ηλικίας στις λιγοστές πρόζες και με όλο το ταλέντο που της δόθηκε στη μουσική γέμισε το Λυκαβηττό και τις καρδιές μας. Γύρισα και σου είπα, παρόλο που αντιπαθώ τις συγκρίσεις και τις αντιστοιχίες, ότι είναι η δική μας P.J Harvey αλλά φωτεινή. Ειναι συγκινητικό να υπάρχει ζώσα και παλλόμενη δημιουργία από νιάτα φωτεινά κι εκείνο το βελάκι στην ταμπέλα στο πλάι της σκηνής που έγραφε exit, στο μέλλον έδειχνε.

2010-06-13T11:03:00.004+03:00

ΑΜΜΟΣ

Του τέλους το σημάδι κάπου στην άκρη της αρχής είναι μπλεγμένο. Βρες το κι ο κύκλος κλείνει βραχιόλι στον καρπό σου, που σύντομα θα χάσεις στον πρώτο καλοκαιρινό βυθό.
Πώς θα μπορούσε να 'ναι αλλιώς όταν ενώ εγώ ήθελα να χαθώ στο μεγαλείο της πανσελήνου, εσύ την έκανες προβολέα να φέγγει πάνω στη σκακιέρα που έστησες στην άμμο.

2010-05-11T12:20:00.003+03:00

ΜΙΚΡΗ ΦΥΓΗ

Λίγο πιο κει απο τους καπνούς των ημερών που πέρασαν και που θα 'ρθουν...

αφιερωμένο εξαιρετικα

2010-05-05T20:09:00.006+03:00

ΕΝ ΘΕΡΜΩ

Ανήμερα της αγίας Ειρήνης, για όσους κοιτούν τα εορτολόγια, η πρώτη απεργία-διαμαρτυρία έναντι των κυβερνητικών/κοινοτικών/δντ/ μέτρων εξευτελισμου, "εθνικής σωτηρίας" μπλα μπλα, καταλήγει με νεκρούς 3, και το χρωστα σε σένα "φίλε" κουκολοφόρε -"αντιεξουσιαστή".
Σπάω το κεφάλι μου ρε "φίλε" από το μεσημέρι να βρω τα πώς, τα γιατί;
Ποια κοινωνία εκτρέφει τέρατα που καίνε ανενδοίαστα ζωντανό τον διπλανό τους; Δεν είναι οργή, δεν είναι μίσος. Είναι το υβρίδιο των υπανθρώπων που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τίποτα, τόσο που η αξία της ανθρώπινης ζωής φτηναίνει μέσα τους, πλημμυρισμένοι από αδιαφορία για όλα, πλην του βλακώδους σαματά που μετατοπίζει το κέντρο απο το σημαίνον και το στρέφει στην αθλιότητα τους. Τέτοια σκέφτομαι κι άλλα, άκρη καμμιά.
Η βλακεία είναι συχνά επικίνδυνη, σήμερα κατέληξε εγκληματική, δήθεν αντιεξουσιαστή, εγκάθετε μαλάκα που το αντριλίκι και η μαγκιά σου είναι το καλυμμένο σου πρόσωπο και εξουσία σου η βία και μόνο. Ξέρεις ποια θα ήταν η αληθινή μαγκιά; Εάν είχες καταφέρει ή τουλάχιστον είχες προσπαθήσει να μην ισχύουν όσα περιγράφει αυτή η καταγγελία
Θα θελα να ήξερα πώς θα κοιμηθείς απόψε, Πού είσαι τώρα άραγε; Με τα φιλαράκια για μπιρόνια στην υγεία των καμμένων; 2 γυναίκες, 1 άντρας ακόμα δεν ξέρουμε τα ονόματά τους, ανεγκέφαλε δολοφόνε. Αύριο, μεθαύριο ο φριχτός θάνατος που σκόρπισες για την πλάκα σου θα έχει 3 ονοματεπώνυμα να στοιχειώνουν τη ζωή σου. Σου δίνω κι άλλο ένα έτσι για να μην ξεχνάς: Χαμιντουλά Νατζαφί.

2010-04-14T14:39:00.000+03:00

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Η πόλη με το πολύβουο πλήθος, ποτάμι που δεν σταματά και σε παρασέρνει θες δεν θες. Μπαίνει μέσα σου με το χρώμα, τις φωνές, το αργόσυρτο κάλεσμα των ιμάμηδων, τις μυρωδιές...αυτή η πόλη σε κυριεύει γλυκά μ΄ολα της τα σερμπέτια, αλλά δεν σε λιγώνει. Η επιταγή της επιστροφής εδώ έχει εξαργυρωθεί, με την πρώτη βόλτα στην Istiklal, από την Ταξίμ ως κάτω τη γέφυρα του Γαλατά.

Ανατολή στους ατμούς του χαμάμ. Γυναίκες με την ηλικία της μάνας μου, πλένουν γυναικεία κορμιά, ξαπλωμένα γυμνά στο καυτό μάρμαρο.Οι ηλικίες καταργούνται, πειθήνια υπακοή παιδιού. Η τουριστική χροιά στερεί πολλά από τον άλλοτε εξαγνιστικό χαρακτήρα του λουτρού, η φαντασία όμως παραμένει αλώβητη.

Ανατολή στις αγορές, στα παζαρέματα συνοδεία τσαγιού, στην Γέφυρα του Γαλατά με τις συστοιχίες ψαροκάλαμων και την ψαριά της μέρας να πουλιέται επι τόπου. Όπου και να κοιτάξεις βλέπεις το άναρχα χτισμένο τοπίο, που σώζεται θαυμαστά από τον θαλασσινό ορίζοντα, μια αναπνοή για το βλέμμα το άνοιγμα στον Βόσπορο.

Ανατολή στο χάος των δρόμων. Πόσο πλήθος, πόσο ακόμα; Χιλιάδες πατήματα λιώσαν μάρμαρα στην Αγιά Σοφιά που αν δεν την γλύκαινε ο τρόπος που μπαίνει μέσα της το φως, το μέγεθός της θα εκμηδενιζε το ανθρώπινο μέτρο. Λίγο παρακάτω, υπόγεια, δυο οι Μεδουσες να τις γλύφει αιώνες τώρα το νερό, κόκκινη υγρασία στα μάρμαρα της Cisterna, ψιθυριστά ακούγεται το δέος.

Μια νύχτα με βροχή, τα ρούχα να στεγνώνουν στις σόμπες του Balik Pazar, τα μάτια μας να εύχονται καλή αντάμωση εδώ, και δρόμο ανοιχτό για τ' αλλα μας ταξίδια.

2010-03-09T09:41:00.003+02:00

Μπροστά σ'ενα αδιέξοδο τα λόγια περιττεύουν.

Η νωθρότητα είναι ο καλύτερα διαδεδομένος ιός, μας εγχύεται φροντισμένα από κυβερνώντες και μέσα.

Τα μεγάλα εγώ τρέφονται με ανθρώπινες αδυναμίες.

Το πάθημα γίνεται μάθημα...σπανίζουν όμως οι επιμελείς μαθητές.

Η αναγκαιότητα του έρωτα, συχνά παρακάμπτει την αναγνώριση και φτιάχνει ανθρώπινα ομοιώματα. Στην λήξη μένουν απορημένα βλέμματα για τον άλλο ξένο.

Οι επιθετικοί προσδιορισμοί, ριγμένοι άτσαλα στο ρινγκ των εντάσεων, στερούνται τρυφερής παρατήρησης ή κατανόησης.

Ερημιά είναι να συνεχίζονται οι χτύποι του ρολογιού όταν ο καρπός που το φορούσε δεν υπάρχει πια. Ερημιά ειναι να στέκουν τελεσίδικα ακατοίκητα τα αντικείμενα απο τις ψυχές που τα κατοικούσαν. ΤΙΚ (το λίγο μας) ΤΑΚ (το προσωρινό μας)

2010-03-01T15:03:00.002+02:00

Α Ν Ο Ι Ξ Η

Photo deviantart

'Ενα νεύρο από αλλη θέση πια, ψάχνει να ζωντανέψει και να κινηθεί. Να θυμηθεί τους τρόπους που είχε πριν βρεθεί να αιωρείται εκκρεμές.

Mηνύματα-σήματα, βίαιης αρπαγής απωλεσθέντες μνήμες. Τσιγαρόχαρτα οι βεβαιότητες και πάνε με τρεις ρουφηξιές, ό,τι μέσα σου δεν κάψει, στάχτη γίνεται εκτός. Τα βλέμματα απορούν, και τα χαμόγελα σταματούν ημιτελή σαν παρατημένα γιαπιά. Το αύριο χάσκει διάτρητο, κακοποιημένο ήδη πριν απο το πρώτο του φως.

Όμως ήρθε η άνοιξη σήμερα υποδόρια κι αθόρυβα, πάνω στο ίχνος της σφαλιάρας που μοιραζόμαστε όλοι ως έθνος ανάδελφον, ήρθε, ακούμπησε ένα χάδι μικρό κι ας αφεθεί ο καθένας όσο αντέχει.

2010-01-15T11:27:00.007+02:00

photo by deviantart

Λόγω εσωτερικής αναδιάταξης.

2009-12-30T16:33:00.004+02:00

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Η επιθυμία είναι σάρκινη. Μόνο. Την ξέρει η μυρωδιά, αναδύεται από τους πόρους, βάφει κόκκινο το μυαλό όταν εμπύρετη τύχει να το συναντήσει. Η επιθυμία έχει την υπόσταση του σώματος ακέραιη και κερδισμένη. Δεν τεμαχίζεται απο εκλογικεύσεις, ούτε διασπάται.Δεν έχει γνώση, ίσως μονάχα μνήμη ατταβιστική, ακατέργαστη, αρχέγονη.
"Δεν μπορώ δεν μπορώ δεν μπορώ δεν μπορώ δεν μπορώ..." Πολλαπλασιασμένο το echo χ την μεγιστη αδυναμία που δηλώνει, παράγει άτακτη φυγή. Όχι κοντά, όχι κοντά, απόσταση που την λες αέρα, βάλε ακόμα περισσότερη και φτιάξε σύνορο, κι αλλη και φτάσε στο σύμπαν του άγονου ανέγγιχτου.
Τι απέγινε ο 'Eπαφος; Kαρφώθηκε στα δίχτυα ενός τέρματος που πανηγύριζε τα φωνήεντά του ή τoν πήρε μαζί της η αντιπαροχή εκεινου που φάνηκε φυγόκεντρο μα ήταν μασκαρεμένο κεντρομόλο;
Αμείλικτος ο νόμος της βαρύτητας, ακόμα και για όσους επιθύμησαν ελαφρά τη καρδία.

Αμείλικτη και η ομορφιά της μέρας που σε λίγο θα χαράξει, αυτο το παιχνίδισμα με το 0 και το 1 σαν σύμβολο του τίποτα και του παντός.

Στη στροφή του χρόνου με το χέρι απλωμένο κι αν δεν το θες, ας πιαστεί η χαρά απο κεί για την πρώτη νύχτα.

2009-12-23T14:43:00.004+02:00

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΓΙΟΡΤΗΣ

Να φύγει ο φελλός με εκεινο το υπόκωφο παφ, να χωρέσω σε μια χρυσίζουσα φυσσαλίδα, κι έτσι για λίγο να αιωρούμαι πάνω απ' τη γιορτή μέχρι να μπω μεσα στο ποτήρι σου.

Στην υγειά μας παίδες!

2009-12-13T14:11:00.005+02:00

ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ

photo deviantart

Έλα και πες μου τώρα φίλε μου εσύ, πώς γίνεται η ολάνοιχτη αχιβάδα-λουσμένη τη γενναιοδωρία του καλοκαιρινού φωτός- όσο οι μέρες κρυώνουν να παίρνει το σχήμα ενός ερμητικά αδιάλλακτου σκαντζόχοιρου;

2009-12-03T15:50:00.003+02:00

ΠΟΤΑΜΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Πάλι έφτιαξα ποτάμι σε όλη την Πατησίων. Την διέσχισα έτσι μέχρι που ο άξονας της μου έδειξε τον βράχο, το μνημείο με τους γερανούς του, βαλμένοι υποστηρικτικά συνθέτουν χρόνια τώρα άλλο τοπίο μέσα στο υπάρχον.
Αφαιρώ άσφαλτο, σκεπάζω με νερό, πλέω ήσυχα σε μια πόλη που έτσι δεν έχει υπάρξει.

Έχω ανάγκη τη σιωπή, να διώχνω το βουητό της πόλης, ακόμα και τις ανθρώπινες φωνές, μια ελάχιστη άρση σαν μικρός ύπνος έξω από το σφίξιμο του εναγκαλισμού της καθημερινότητας, που κάποτε ηχεί σαν επαναληπτική καραμπίνα.

Ήχος από σελίδες και μουσική. Πολυτελής επιθυμία.

2009-11-13T13:53:00.004+02:00

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Στις εξομολογήσεις που δεν έγιναν - Μηνύματα χωρίς παραλήπτη

Στα μισά που έστεψα ολόκληρα.

Στις συγγνώμες που δεν άνοιξαν σφαλιστές από πάντοτε πόρτες

Στις ελλείψεις και τα πικρά χαμόγελά τους.

Σε όσους αποτύπωσε η μνήμη

Σε όσους χαρίστηκε παλλόμενο το αίσθημα.

Στο αστείο που είναι η ζωή.

Στα ντέρτια που μακάρι εσαεί να υπάρχουν, κάτι Παρασκευές

όπως τώρα που το γραφείο ζορίζει, που γουστάρω τρελλά να κλείσω

την πόρτα πίσω μου, και μπροστά μου να είναι ένας δρόμος που θα τον χορέψω ως το τέλος ολόκληρο.

Για σένα

2009-11-03T11:16:00.005+02:00

ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Photo deviantart

Όριο άλλο απ' τον ορίζοντα δεν έχω, κι όταν μιλάει η καρδιά για όρια, αδειάζει ορίζοντα απ' το ίδιο της το σχήμα.

Στενεύει, κλείνεται, μέσα στης λογικής το πλέγμα και μαραζώνει, όπως κάτι λουλούδια σε γλάστρες αφιλόξενες που τ' αφησαν απότιστα.

Άνθρωπος του χώματος είσαι και μπερδεύεσαι, μα θα στο ξαναπώ: μην έρχεσαι με χέρι κηπουρού και μου κλαδεύεις τα φτερά κάθε που πάνε να φυτρώσουν.

2009-10-20T12:08:00.003+03:00

ΦΛΙΠΕΡ

photo deviantart

Τάισέ με κέρματα και θα ανάψω όλα μου τα φωτάκια, θα ενεργοποιηθούν όλοι οι ήχοι μου, για να νικάς με θόρυβο. Θα καταπίνω το νόμισμα, αυτό που έστριψες για να μάθεις αν με θες, κι εκείνο στάθηκε, ούτε γράμματα, ούτε κεφαλή. Μα τι πειράζει, παιχνίδι το ορίσαμε απ'την αρχή, δεν θα το πούμε αλλιώς τώρα. Σήκω ψυχή μου, είμαι στο ρεύμα, παίξε επάνω μου ξανά, δεν στοιχίζει παραπάνω από ενα μέταλλο αξίας 50 λεπτών. Φτηνές που είναι οι νίκες μερικές φορές...

2009-10-15T17:48:00.003+03:00

BLOG ACTION DAY 2009

2009-10-12T15:48:00.007+03:00

ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ

Πήρες ήσυχα το όπλο δηλώνοντας απειρία, κι έριξες ένα προς ένα όλα σχεδόν τα τραπουλόχαρτα. Την στιγμή που έπεφτε και το τελευταίο, άρχισε να ορθώνεται μέσα μου μια αλήθεια φωτεινή και ισχυρή σαν πεποίθηση "πως κάποτε, έστω για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ' αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω από όλα - κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση, και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα." *

Μικρά κι ανόητα στολίδια, τα ψεγάδια του εγωισμού πάνω μας, με βάρυναν και τα πετάω. Στο λαιμό μου μονάχα ένα βιολόσχημο 8, ασυναίσθητα το αγγίζω, στέκομαι στο στένεμα της καμπύλης, εκεί στην καμπύλη της μέσης ακουμπισμένο ένα κεφάλι να σου εμπιστεύεται του ενύπνιου τα δώρα.

Ενώ εσύ κοιμόσουν, πιο πολύ απο το κορμί που δίνεται, είδα τη σημασία του μοιρασμένου ύπνου, κι έκλεισα σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία το κορμί που παραδίνεται.

* Αλληλογραφία Σεφέρη - Μαρώς. Επιστολή προς Μαρώ 1η Φεβρουαρίου 1937

2009-10-02T15:40:00.011+03:00

02-10-2009

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

2009-09-30T23:03:00.005+03:00

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Photo by deviantart

Υιοί, θυγατέρες, ανήψια, ξεδέρφια, σύζυγοι και λοιποί εξ' αίματος ή εξ' αγχιστείας συγγενείς, αρτηριοσκλήρωση ένθεν κακείθεν, το γεροντομωρό, και άλλοι γραφικοί τύποι που μου διαφεύγουν, θα είναι τα ανοίκεια πρόσωπα που η ψήφος μου θα στείλει στη Βουλή. Τι εμποροπανήγυρις!

2009-09-23T10:57:00.002+03:00

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ ΜΑΣ ΜΝΗΜΗ

2009-09-14T14:29:00.002+03:00

ΠΕΡΑΜΑ

PHOTO BY SARONICOS -DEVIANTART-

Ούζα στο Πέραμα, προχωρημένο μεσημέρι Κυριακής. Περιφέρονται τα πλανόδια όργανα στα τραπέζια που χτίζουν κέφι αδειάζοντας μπουκάλια. Κάποιος γιορτάζει, άντρες ανεβαίνουν στα τραπέζια (!), οι γυναίκες χαμογελούν...να ξορκιστεί ίσως έτσι η εβδομάδα που θα μπει, φορτωμένη τη ρουτίνα της.
Ένα μονάχα στενό σημειο ορίζοντα ως το καρνάγιο. Βλέπω τους γερανούς και θέλω να κατέβω ως εκεί, να μυρίσω μίνιο, να δω σκουριά, καρίνες, χρώματα.
Η πνιγηρή πραγματικότητα απέχει αυτή την ώρα, που κάποιοι την τεντώνουν όσο μπορούν σε μια ψευδαίσθηση απελευθερωτικού διαλείμματος.
Κανεις δεν σκέφτεται ακυβερνησία, κατάρρευση, εκλογές, φωτιές.
Η μόνη φωτιά είναι αυτή που στελνει το αλκοόλ κατευθείαν στον εγκέφαλο, πυροδοτώντας την πολύτιμη ανάφλεξη της παροδικής χαράς. Από αύριο βλέπουμε...

2009-09-04T11:06:00.003+03:00

ΤΟ ΣΗΜΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

PHOTO ΑΠΟ DEVIANTART

Μια μόνο σύνδεση έπρεπε να παραμείνει εφικτή, γιατί αδύνατο να προωθηθεί το πλήρες αίσθημα σε δεύτερο χρόνο. Τώρα η ανάσα, το χαμόγελο τώρα, σβήνουν τώρα οι φωνές η μια μέσα στην άλλη.

Είμαι στη χώρα, είμαι στο λιμάνι, είμαι όπου δεν έρχεται σφυρίζοντας ο άνεμος να μου κλέψει το σήμα, είμαι όπου σ' ακούω ανασύροντας απο τον βαθύ της ύπνο μια εφηβεία ορμητική.

Έτσι έφυγε το καλοκαίρι μα θα επιμένω να σου δωρίζω τη θάλασσα.

2009-07-22T14:49:00.004+03:00

ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

2009-07-08T12:14:00.005+03:00

" Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη"

ΣΤΟ ΑΜΠΕΛΙ ΜΕ ΤΗ..."ΣΟΦΙΑ"

photo deviantart

Μετατρέπεται σε πρόβλημα σταδιακά, σε εναν κόσμο που άλλα λέει κι άλλα κάνει, κάποιος να εννοεί ό,τι λέει και να κάνει ό,τι υπόσχεται.

Οι άνθρωποι ορίζουν κατά το δοκούν, ενίοτε βιαστικά, το νόμισμα της συναλλαγής τους, ωστόσο κυρίως συναλλάσσονται.

Οι περιχαρακωμένοι μικρόκοσμοι, δημιουργούν μυωπική όραση, κάποτε θεριεύουν εγωπάθειες μέσα τους. Κάπως έτσι χάνεται η μεγάλη εικόνα.

Οι αφειδώς μοιρασμένες μεγαλοστομίες, όταν προϋπάρχουν της γνωσης ή της επίγνωσης είναι παγίδες για αφελείς ανασφάλειες.

Η ομορφιά της απλότητας θα υπερβαίνει πάντα καθετί περιττό.

Ένα σώμα μπορεί να γίνει εμμονή για ένα μυαλό, παραμένει όμως ευκολότερη υπόθεση η άλωση ενος σώματος από εκείνη του νου.

Οι προκλήσεις, μικρές ή μεγάλες, είναι ένα είδος εξερεύνησης ή διάσπασης ορίων, αλλιώς ο προκαλών εαυτόν ή άλλους μετατρέπεται σε...τζαμπα μάγκα.

Το να είναι κανείς ανοιχτός, απαιτεί γενναιότητα και δύσκολους δρόμους, παραμένει όμως ο μεγάλος κερδισμένος στο παιχνίδι της ζωής.

Nα μην ξεχνάμε να ζούμε στο maximum. Aπό δω περνάμε μόνο μια φορά, μπορούμε όμως να χωρέσουμε τόπους αστείρευτους.

2009-06-29T10:07:00.006+03:00

MIND GAMES

Νύχτα Σαββάτου στην Πειραιώς είχα στην αγκαλιά μου μια γυάλα με ενα χρυσόψαρο, κι έτσι αγκαλιά με την σχεδόν μηδενική μνήμη, ανακαλούσα μέσα απο τον τοίχο-παραλία, θάλασσες παλιές κι ανθρώπινα τοπία. Με στοχεύει μια βιντεοκάμερα. Αυτός που την κρατά χαμογελά ήσυχα και γίνεται ψυχαναλυτής-ανακριτής. Θέλει να απαντώ. Απαντώ. Με αποχαιρετά διαβάζοντας μου Dylan Thomas.
Ύστερα ενας αγνωστος που ήρεμα με κοίταγε αμίλητος, μου συστήθηκε με τσιγαρόχαρτα. Χαρτάκι - Γιώργος , το χαρτάκι κολλάει στο μέτωπο. Ακολουθώ. Με παρατηρεί, γραφει στα χαρτάκια αυτό που βλέπει σε μένα, κανω το ίδιο για κείνον. Παίρνει το χέρι μου, μου τραγουδά το "The man I love", μου ζητά χωρίς να μιλήσει να παίξουμε την τελευταία σκηνή από την "Κάλπικη λίρα", οι εραστές που συναντιούνται οταν πια η ζωη του καθενος δεν περιέχει τον άλλο, όταν λένε σ'αγαπώ κι αμέσως μετά αντίο. Ο,τι ο άγνωστος κι εγώ μόλις διαβάσαμε ο ένας στον άλλο, τώρα ζωντανεύει σε μια οθόνη η Λαμπέτη και ο Χορν.
Καληνύχτα, σ'ευχαριστώ.
Aνεβαίνω στην ταράτσα του Bios ή καλύτερα αναδύομαι μετά απο τις συναντήσεις με άγνωστους σε σκοτεινά ή υποφωτισμένα δωμάτια. Συνάντησα ποιον αυτούς ή εμένα;
(εντυπώσεις από την παράσταση ΚΑΤΕΡΙΝΗ, της ομάδας blitz, στο bios)

Με ρώτησες για τις ανθρώπινες σχέσεις και ήταν σα να έπεσε λευκό σεντόνι και σκέπασε τις λέξεις μου. Θέλω να ταξιδέψω μεσα στους ανθρώπους κι αλλο πριν σου πω. Έχω δει σχέσεις που ειναι σαν συντριπτικά κατάγματα, άλλες ομφάλιοι λώροι, κάποιες σου χαμογελούν για πάντα, άλλες αφήνουν ο,τι ο αέρας...μα δεν έχω τελειώσει ακόμα τη βόλτα μου. Ταξίδι και παιχνίδι σου κάνει;

2009-06-17T09:56:00.005+03:00

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΠΟΤΕ

Εκεί που ο χρόνος οριζόταν ανέμελα γεμάτος από το ξημέρωμα ως τη νύχτα. Το καλοκαιρι είχε τα στοιχήματα του, πόσα παγωτά ως τώρα, πόσα μπάνια, έμαθες χωρις μπρατσάκια, χωρίς προστασία, ελεύθερος πια...να νομίζεις ελεύθερος. Στο δρόμο, άστραφτε η ασημιά σέλα, το μοναδικό καινούριο σ'ενα παλιό παρατημένο μέσα στα στάρια ποδήλατο. Έφτανε που γύρναγε το γέλιο στις αχτίνες, έφτανε που παιχνίδι και ζωή ήταν ένα.

Ύστερα σ'ενα δώμα ένα κέλυφος μικρό, ανελέητα πυρωμένο τσιμέντο, το φως πλάγια να περνά μεσα απο τις γρίλιες, σε ψυγείο παλιό νερό και κρασί, δύο σώματα να εκρήγνυνται, στα φτερά του ανεμιστήρα να κρέμονται οι όρκοι, να γράφονται σε σάρκινα μονοπάτια τα όνειρα τα πρώτα. Έφτανε ό,τι υπήρχε, έφτανε η έλλειψη να γεμίζει το κενό.

Ο Fellini, o Godard, o Truffaut να φέγγουν στο ξέσκεπο σελιλοϊντ, κάτω απο τα άστρα, πλαισιωμένοι γιασεμια και μπουκαμβίλιες, συναυλίες, παραλίες, νύχτες, παρέες ανοιχτές, όταν χτυπούσε ακόμα η πόλη στο ρυθμό του ανθρώπου. Όλα τα καλοκαίρια σημαδεμένα από φεγγάρια...σωσμένες πανσελήνους...ακόμα συλλέγω το φως τους.

...και λίγη μουσική εδώ...

2009-05-28T14:10:00.004+03:00

ΟΝΕΙΡΟ

Εικόνες-προορισμοί του ανέφικτου, όταν όλα τ' αλλα αδειάζουν ή στερεύουν. Σε δρόμο ανοιχτο με τη Νίκη, άκουσα "πρέπει να επιλέξεις το παρελθόν σου..." Μα δεν είναι μονάχα αυτό...είναι που κάποτε προφέρονται ανορθόγραφα οι λέξεις ή που κανείς δε νοιάζεται να ρωτήσει γιατί ενώ ειπώθηκε "ψηλά" η πράξη έβγαλε ανυπόστατα ψιλά.

Γι' αυτό σου λέω άστα όλα κι έλα... ραντεβου εκεί...καλοκαίρι στα σκαλιά της βίλλας Malaparte.

2009-05-11T11:31:00.003+03:00

MAΡΙΑ

" Άλλοτε σε φωνάζουν Μαρία, άλλοτε Μαίρη, άλλοτε Μάρω, κι άλλοτε Μαράκι. Άλλος σε βλέπει ως κυρά- Μαρία η ψιλικατζού κι άλλος ως μάνα του Θεού, ή ό,τι γουστάρει ο καθένας. Εσύ τι είσαι; Τα υποκοριστικά των άλλων; Τα βλέμματα των άλλων; Ή τα συμπεράσματά τους για σένα; Ακόμα και ο εαυτός σου σε βλέπει σαν λίγο καλύτερο από αυτό που είσαι. Ή ώρες ώρες, πολύ χειρότερο. Εσύ, τι είσαι πραγματικά; Μήπως μία χιλιοτρυπημένη βάρκα, ξέμπαρκη σε ένα παλιό λιμανάκι, που γράφει στο πλάι με ξεθωριασμένα γράμματα ΜΑΙΡΟΥΛΑ, και σε τραβάει φωτογραφία ο κάθε τουρίστας, για να λέει ''πέρασα κι εγώ από δω''; "

Aπό το θεατρικό Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α της Λένας Κιτσοπούλου

Επιστρέφοντας βράδυ από ένα καταγάλανο παυσίλυπο, που ή ορίζει ή αγνοεί τη δυναμή του, πάντως δεν την σκορπά, δεν εκθέτει ευθέως τη θάλασσα σχεδόν ποτέ.
Ενήλικο παιδί, που διασώζει προστατευτικά τον ενήλικο εαυτό του, σταθερά αποκρύπτοντας τα τρυφερά του μέρη.
Ποιά άλλη βόλτα να χαριστεί εκτός από τον Τόπο ενός παραμυθιού με τέλος καλό;
Αδιασάλευτοι ρόλοι, υφέρπουσας ανίας για την άτολμη αλήθεια. Βάρος κάποτε θα γίνει το ελαφρύ.
Επιστρέφοντας από την θαλασσιά αντάρα, στην Πύλη του Αδριανού ήρθε και με τύλιξε ευωδιά χαμομηλιού. Νύχτα στην Αθήνα αν ακόμα υπάρχουν καταπραϋντικές μυρωδιές σε αρχαίες πέτρες, όλα είναι δυνατά.

2009-05-05T10:45:00.004+03:00

ΣΤΑ ΣΚΟΙΝΙΑ

PHOTO: DEVIANTART

Έβγαλε ήλιο. Πάρε με κομμάτι κομμάτι κι άπλωσε με να στεγνώσω. Στο πίσω μπαλκόνι να με πας, αυτό που έχει το φως το πολύ, απο κει έρχονται γαβγίσματα σκύλων κάθε που σουρουπώνει. Πάνε μήνες που ψάχνω να αναγνωρίσω του δικού μου το κάλεσμα, μα η έλλειψη ματαιώνει και φωνές και μάτια και μυρωδιές.

Άσε με στο πιο σκληρό κι άχρονο φως της μέρας, να ταλαντεύομαι στάζοντας νερά που είχαν μέσα μου λιμνάσει. Να στεγνώσω θέλω. Να ξεραθεί η μνήμη, η γλώσσα κι έτσι να μην πονάει η ομορφιά όταν αποκαλύπτεται μένοντας μετέωρη, αποκομμένη από το μοίρασμα.

Στα σκοινιά αναποδογυρισμένος ο κόσμος, αφού και το ίσιο του ανάποδα μου βγήκε, τίποτα μην αλλάξει αυτό το κρέμασμα, σαν ύπνος ηθελημένος, που υποθάλπτει ψεύδη για ένα πουκάμισο λευκό απλωμένο που θελε να'ναι πανί σε κατάρτι, ήθελε να 'ναι φυγή δίχως νόστο για βλεμματα σκυλίσια κι ανθρώπους χρυσόψαρα.

2009-04-14T13:50:00.004+03:00

ΜΕΡΕΣ ΜΩΒ

Ανάμεσα στο πλήθος που μηρυκάζει τον εαυτό του, χάνονται τα λόγια...αέρας παντα. Δυο τρεις φορές άστραψαν τα μάτια, μα πρέπει δυο να τη μιλουν τη γλώσσα των αποσιωπημενων πόθων.

Έτσι σε πήρα απ' το χέρι και στάθηκα να σου δείξω μια πασχαλιά στο δρόμο, κοίτα σου είπα έχει δοξαστικά ανθίσει το μωβ της λύπης και ευωδιάζει νοσταλγία. Οι μέρες κεντάνε επιδέξια και τελετουργικά το εσώτερο ξύπνημα όλων των αισθήσεων.

Σ'εναν επιτάφιο ήσυχο κι απόκοσμο, στολισμένο λιτά από κορίτσια γαλανά, θα ακουμπούσα τον θρήνο για το ανέφικτο της αθωότητας.

Στο απαλό μουρμουρητό για το αιώνια γλυκύ έαρ, θα έσπερνα ανάμεσα το άσμα των ασμάτων, περιμένοντας αν θα είναι η νίκη του έρωτα ή του θανάτου.

Έτσι σου μίλησα ένα απόγευμα Μ. Τετάρτης που τ' ανείπωτα την είχαν δέσει κόμπο.

2009-04-10T14:00:00.002+03:00

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΜΑΣ

Για τις μέρες που έρχονται, όσο εμείς θα βαρυστομαχιάζουμε μέσα στη λιπαρή μας αφθονία...να γνωρίζουμε πως η καθημερινότητα κάποιων στον παρακάτω δρόμο είναι διαφορετική.

2009-04-07T12:03:00.002+03:00

ΠΕΡΑΣΜΑ

Αλύπητη παράταση του χειμώνα, τραγούδια συννεφιασμένα με κρυμμενες προσδοκίες, να προσομοιάζουν στις μέρες που περνούν.
Κάποτε θα σου πω, πώς έγινα λύκος μονάχος.
Τώρα ενεός παρατηρώ τα διπλανά χαλάσματα σε απόσταση μιας θάλασσας.
Μόνο ο πόνος ο απροσδόκητος κάνει τον άνθρωπο να στέκεται για λίγο στο ύψος που του δόθηκε.
Δεν έχω κάτι να σου πω, μονάχα ότι φεύγω μακρια απο την γκρίζα σκόνη. Να πάρε το τελευταίο μου τσιγάρο κι ένα τραγούδι

2009-04-01T10:47:00.006+03:00

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

photo deviantart

Έχει το ψέμα τη γιορτή του.
Θα στολιστώ όλα τα faux, κάθε λέξης που η έννοια της χάσκει σ'ενα ανυπεράσπιστο κενό.

Θα φορέσω όλες τις μάσκες που φτασανε να γίνουν πρώτο δέρμα από τη χρήση την ασύδοτη.
Ξεπουλώντας το τίποτα, θα ντυθώ σημασίες απαστράπτουσες κι άφθονη στάχτη θα ρίχνω στα μάτια σας έτσι από καπρίτσιο, όπως με θαυμαστή επιτυχία έκαναν αλλοτινοί μου επισκέπτες. Έχει αντοχή το ψέμα, σκληρό νόμισμα συναλλαγής, όλα τα διαστρέφει παζαρεύοντας.

Της αλήθειας το δάνειο με χρεοκώπησε...και είπα να γίνω των πολλών η αντανάκλαση, όπως εσύ έτσι κι εγώ.

Με ψέματα σ'έφτιαξα, με αλήθειες σε γκρέμισα.

2009-03-26T12:12:00.004+02:00

AMSTERDAM

Στα πρωινά της ησυχίας, λίγο πριν η πόλη ξυπνήσει, ήχοι από ρόδες ποδηλάτων στο πλακόστρωτο, το "καμπανάκι" του τραμ και "κραυγές" γλάρων από τα κανάλια. Οι σκουπιδιάρες μαζεύουν τα σπασμένα της νύχτας, το κέντρο παραδίνεται καθαρό στη νέα του μέρα.

Πρώτο τσιγάρο και καφές στον ήλιο, πρώτο μήνυμα που φεύγει από την καρδιά μιας άδειας πλατείας και φτάνει σ'εναν σταλαγμίτη πανάρχαιο κάπου στην Ελλάδα.

Στο πάρκο των μουσείων, ενώνονται αποστάσεις που έχουν από καιρό διανυθεί, δυο νεοι φίλοι, δύο διαφορετικές χώρες βρήκαν κοινή συντεταγμένη σε μια τρίτη.

O ορίζοντας στο λιμάνι ίδιος με εκείνον στις θαλασσογραφίες των Φλαμανδών μαστόρων.

Red light district...μόνο εδώ, στο κανάλι των κοριτσιών που χτυπάνε από μέσα το τζαμι της βιτρίνας τους, είδα κύκνους!

2009-03-16T13:49:00.004+02:00

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΕΠΕΙ

PHOTO DEVIANTART.COM

Στο άνοιγμα της μέρας στρέφομαι σαν ηλιοτρόπιο στο φως,
αδημονώντας για την συντέλεση του προσδοκούμενου , λέω... θα'ρθει μια εποχή με χάλκινα και ταμπούρλα σε παρέλαση θαυμαστή απο τα έγκατα στ'ανθεστήρια.
Ψυχές-αυλές ασβεστωμένες, έτοιμες με ολάνθιστα παρτέρια, φαντασμαγορικής πολυχρωμίας πανδαισία, και μυρωδιές φύσης αναστημένης. Ερωτιδείς και μέλι λουλουδιών. Μαγδαληνές ανθισμένων πόθων, και ευαγγελισμοι ανεστραμένοι από το εντός στο έξω του κόσμου.
Μίλα με χρώματα, γράφε με την αφή, γέλα μου με τα μάτια σου, περπάτα ξανά τη ζωή αλλιώς με βήμα ελαφρύ. Έλα με όλα σου τα θέλω, δεν έχει πρέπει εδώ, λαχτάρα μονάχα να 'χεις...τώρα που πια λείψαν τα ερωτηματικά θα κρατάω μια αθυσίαστη μαργαρίτα στην άκρη ενός ερειπωμένου κάστρου και θα κοιτάω τη ζωή κατάματα.

2009-03-09T10:44:00.004+02:00

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

"...Δεν βαριέσαι. Τι παίρνει κανείς μαζί του; Μήπως μπορούμε ν' αλλάξουμε και τίποτα; Διαβάσατε τους αστροναύτες που είδαν τη γη και ανέτελλε; E, λοιπόν, σ'αυτό δα το άστρο βρισκόμαστε και εμείς αυτήν την ώρα που μιλάμε, μαζί με τόσους άλλους...Εδώ σταυρώθηκε ο Χριστός, εδώ ήπιε ο Σωκράτης το κώνειο, εδώ έπαιξε η κυρία Ευτυχία χαρτιά και τα 'χασε...Εδώ είναι όλα. Μικρές χαρές, μεγάλες λύπες, άνθρωποι μικροί, μεγάλοι άνθρωποι...Εγώ πάντα έτσι ήμουνα. Να φάμε και να πιούμε σήμερα, "η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής".

"...Πώς είναι δυνατόν, καλέ γιαγιά, τόσων χρονών γυναίκα να γράφεις ερωτικά τραγούδια; με ρωτούν τα εγγόνια μου. Πίστεψα όμως στον έρωτα, πολύ, στη ζωή μου. Έλεγα "αυτό είναι το παν". Ακόμα και σήμερα, μη νομίζετε, υπάρχουν αισθήματα...Μόνο που δεν μιλάνε με τα ίδια λόγια. Μιλάνε αλλιώς. Πώς να γίνει; Aν δεν αγαπήσεις, δεν γράφεις, αν δεν πονέσεις, δεν γράφεις, αν δεν πιεις το γλυκόπικρο κρασί της ζωής γουλιά γουλιά, δεν γράφεις..."

Aποσπάσματα από συνεντεύξεις της ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ο αετός της φαντασίας της

2009-02-27T14:19:00.006+02:00

ΠΕΤΡΕΣ...ΜΩΡΟ ΜΟΥ

Εγώ μωρό μου, στις νύχτες μου έφεγγα τσιγάρα και έπινα έναν κατάμονο εαυτό. Τιμωρία πες το, ή λύτρωση δεν ξέρω.
Έσκαγαν ψευτάνθρωποι-πυροτεχνήματα με κρότο μπροστά μου, κι έβλεπα μόνο της τροχιάς το σβήσιμο γιατί άλλο δεν άντεχα να δω.
Τα ήπια μωρό μου τα πάθη μου, τα ‘σπασα και χόρεψα στα γυαλιά με χέρια ανοιχτά πάνω σε ματόκλαδα που λάμπουν για ιστορίες και αμαρτίες .
Και το μυαλό μου πυρωμένο σίδερο, δεν υπήρξα ποτέ ερήμην του, κι ας έτρεχα πίσω απ’ το αίμα, άμεσο το αίμα, παρόρμηση, ζωή. Αυτήν έψαχνα με το κορμί, σε μάτια, σε σώματα και σε πόθους υγρούς.

Μου ‘γνεψε κανά δυο «έλα» και «αντίο» ένα σωρό.

Τι τα θες μωρό μου πιο πολύ να φεύγει θέλει ο άνθρωπος, το μέσα του άλλου τον τρομάζει, δεν την τολμάει τη βουτιά.
Ίσα να βγει ιδρώτας ανταλλάξιμος από την έξω επιδερμίδα, μέχρι εκεί.
Στα δάκρυα σαστίζει.

Κοίτα με καλά, τους κουβαλάω όλους, κανέναν δεν ξέχασα, πέτρες που πετάω στη θάλασσα και πριν σβηστούν οι κύκλοι βουτάω και τις ξαναβρίσκω, γιατί μέσα σ’αυτές τις πέτρες είμαι εγώ μωρό μου.

2009-02-25T11:09:00.002+02:00

ΣΕΛΙΝ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Είναι γιατί δεν γνώριζα ακόμη τους ανθρώπους. Δεν θα ξαναπιστέψω ποτέ πια όσα λένε, όσα σκέφτονται. Τους ανθρώπους και μόνο αυτούς πρέπει να φοβάσαι, πάντοτε.

Αν είναι τόσο κακοί οι άνθρωποι, ίσως φταίει μόνο το ότι υποφέρουν, αλλά περνάει πολύς καιρός απ’ τη στιγμή που παύουν να υποφέρουν ως τη στιγμή που γίνονται λίγο καλύτεροι.

Να ρωτάω την τιμή των πραγμάτων και των όντων προτού τα’ αγγίξω, προτού δεθώ μαζί τους, προπαντός.

Άνανδρος ή ανδρείος, δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Εδώ λαγός, εκεί ήρωας, ο ίδιος άνθρωπος είναι, ούτε εδώ ούτε εκεί στοχάζεται.
Ότι είναι η ζωή ή θάνατος του διαφεύγει.

Ίσως αυτό που χρειάζεσαι τις περισσότερες φορές για να τη σκαπουλάρεις στη ζωή να ‘ναι ο φόβος.

Είναι πιο δύσκολο να παραιτηθείς απ’ τον έρωτα παρά απ’ τη ζωή.

Τίποτα δεν βγάζει στη φόρα τις αναμνήσεις όσο οι μυρωδιές κι οι φλόγες.

Ο εγωισμός των ανθρώπων που ανακατεύτηκαν στη ζωή μας, όταν τους συλλογιόμαστε, αποδεικνύεται, άμα παλιώσει, αναμφισβήτητος, δηλαδή αυτό ακριβώς που ήταν, ατσάλινος, πλατινένιος, και πιο διαρκής απ’ τον ίδιο το χρόνο.

Είναι ίσως και τα γηρατειά που ‘ρχονται, προδοτικά, και σ’ απειλούν με τα χειρότερα. Δεν έχεις πια πολλή μουσική εντός σου για να κάνεις τη ζωή να χορέψει, αυτό είναι. Όλη η νιότη πήγε κιόλας να πεθάνει στη άκρη του κόσμου μες στη σιωπή της αλήθειας. Και πού να πας έξω, σας ρωτάω, όταν δεν έχεις πια εντός σου την αναγκαία δόση παραφροσύνης; Ένα χαροπάλεμα είναι η αλήθεια, που τελειωμό δεν έχει. Η αλήθεια τούτου του κόσμου είναι ο θάνατος. Πρέπει να διαλέξεις, ή το τέρμα ή το ψέμα. Εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να σκοτωθώ.

Τίποτα άλλο από μικρά τίποτα, που θα πρέπει ωστόσο να τα’ αγαπήσεις, να τα υπερασπιστείς, να τα φροντίσεις, να τα ζωντανέψεις σαν να υπήρχαν…..
Το ταξίδι είναι η αναζήτηση αυτού του μικρού τίποτε, αυτού του μικρού ιλίγγου για κορόιδα…

Ίσως να ‘ναι αυτό που ψάχνεις στη ζωή, αυτό μονάχα, την πιο μεγάλη δυνατή θλίψη, για να γίνεις ο εαυτός σου προτού πεθάνεις.
Ελάχιστα πλάσματα έχουν, άμα καβατζάρουν τα είκοσι, λίγη ακόμα απ’ αυτή την πηγαία στοργή, τη στοργή των ζώων.

Η κούραση κι η μοναξιά βγάζουν στη φόρα το θεϊκό των ανθρώπων.

Να τι είναι η ζωή, ένα κομμάτι φως που καταλήγει στη νύχτα.

Η επί γης ευδοκία θα ‘ταν να πεθάνεις από ηδονή, μες στην ηδονή… Τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτε απολύτως, είναι φόβος που δεν τολμάμε να τον ομολογήσουμε, είναι τέχνη.

2009-02-19T10:47:00.006+02:00

ΚΡΥΦΤΟ

Σε γνωρίζω από την όψη που έχει μέσα μου χαθεί.

Πλάνο σύντομο: χέρι στηριγμένο σε τραπέζι, ο βραχίονας σε μικρή κλίση, λυγισμένος χαλαρά ο καρπός, στην άκρη των δαχτύλων τελείωνε ένα τσιγάρο.

Γνώρισα τον τρόπο σου να αφήνεις να καίγεται ό,τι κρατάς.

Μπαρ μισοάδειο, στης νύχτας την αρχή. Δυο μέτρα απόσταση αλλά ούτε τα μάτια δέχονται να την διασχίσουν. Έτσι καταδεικνύεται το απατηλό που καμωνόταν ουσία κι αντοχή. Πόσα ψέματα ντυμμένα ουρανούς! Να μετριέσαι με το τίποτα, να χάνεις και να κρύβεσαι σε μια φυγή βιαστική...

Σε γνωρίζω από την κόψη των τραυμάτων της ψυχής.

2009-02-12T14:29:00.002+02:00

ΜΑΤΑΙΑ

Πώς να σηκώσει το βάρος της αληθειας του αυτός που κι απο σακκί άδειο, έγινε πιο κενός;

2009-02-05T11:00:00.004+02:00

ΖΥΓΟΣ...ΑΥΡΙΟ

H ίδια ερώτηση γυρνάει μέσα στο στόμα σου καιρό, βότσαλο του Δημοσθένη, κι ακόμα δεν έμαθες σωστά να αρθρώνεις ό,τι ζητάς ν'ακούσεις.
Έκοψα την αλήθεια σε μικρά κομμάτια και στην τάϊσα, όσο αλλού κοιτούσες, ακόμα αλλού.
Μη με ρωτάς, μονάχα πες μου ολόκληρη αγάπη θα την άντεχες;

2009-01-28T12:23:00.004+02:00

ΜΟΙΡΕΣ

Τριπάρω στην αυπνία ξανά έχοντας χάσει το ανάξιο να κερδηθεί,το ανυπόχωρητο πείσμα. Πετρώνει το κεφάλι μου ο πόνος αφού έχυσα τα μυαλά μου κατεβαζοντας τη φαιά κι όποια άλλη ουσία μου έτοιμη στο πιάτο, για να την κατασπαράξει τελικά το βουλιμικό τέρας ενός νάρκισσου ακκιζόμενου εγωισμού "τυφλού τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα ".... Κάλπικα τα λόγια ίδια απαράλλαχτα κι αφειδώς σπαρμένα, το ιδιο τραγούδι σε συνεχές repeat, εναλασσόμενα πρόσωπα, ασέβεια στην γέννα της πρώτης στιγμής.
Ο αέρας ετοιμάζεται να ξηλώσει τις στέγες,νύχτα αγριεμένη έξω και άγρια λύπη εντός. Έχω μεθύσει μα δεν ήπια σταγόνα, μασάω ροδοπεταλα αλλά δεν γίνομαι τριαντάφυλλο, όπως κανεις δεν γινεται άνθρωπος επειδή κατάπιε έναν άλλο άνθρωπο.
Νύχτα άγρια και αργεί το (ε)ξημέρωμα.

2009-01-20T14:03:00.003+02:00

(heartland)

ξεχώρισα το σκοτεινό σου βλέμμα μέσα από ένα πλήθος μικρών ανορθογραφιών σ ένα μακρινό τότε.στα χρόνια που θα 'ρθουν ευχήθηκες. δε ρώτησα τίποτα για το πριν από δω. 15 σχεδόν χρόνια χωρίς. αυτό μπορούμε όλοι, να φοβόμαστε την απώλεια αλλά να την ενσωματώνουμε εύκολα στο ρυθμό της ζωής. κι όποιος ακούει το μουρμούρισμά της θυμάται.κι αν μείνει μια γλύκα σημαίνει πως αυτή ήταν από την αρχή η γεύση, το κέρδος των συναντήσεών μας στο ταξίδι. η γλυκιά σου μελαγχολία ακουμπούσε πάντα σε μικρές πολυτέλειες , αλλά είσαι εσύ έτσι, τόσο πολύ εσύ, τόσο πολύ έλειπες, και σου χάρισα ξανά τον από πάντα δικό μας συμφωνημένο κώδικα.παιδί έγινες πάλι για δυο στιγμές χαράς. οι λέξεις σου είναι γραμμές σπασμένες ευαισθησίες,ζωγράφισε μου το αύριο τώρα.είμαστε το άθροισμα των αδυναμιών μας σου είπα κι άφησα να σε πάρει ο χορός.

2009-01-13T12:57:00.006+02:00

. . . _ _ _ . . .

Τρεις τελείες, τρεις παύλες, τρεις τελείες. Κι αν το εκπέμπεις, ποιός είναι ο αποδέκτης αυτού του καταργημένου κώδικα;

SOS στο χάσιμο της πόλης, μηνύματα μέσα σε μπουκάλια ριγμένα σε νερά ταραγμένα, πού και πού το θάρρος να σε εγκαταλείπει γιατι εκλείπουν οι αιτίες. Πλησιάζεις για να σωθείς ή να σώσεις; Πλησιάζεις; Eγγύτητα fake. Ιστορίες ανθρώπων μεσα από σύρματα, γέλια και δράματα, έρωτες κραταιοί όσο αγνοούν το τέλος τους κι αλλοι τσαλακωμένοι και πεταμένοι σαν σημείωμα που δε διάβασε κανείς. Καθημερινότητα που τσακίζει, αρραγής, και ψάχνεις το σημείο της διάσπασης, μια ρωγμή για να μπεις απο κει σ'εναν άνθρωπο να σου θυμίσει για λίγο ποιος είσαι. Είσαι ή μονάχα φαίνεσαι;

................................................................................

Μονο οι άνθρωποι μπορούν να είναι και απάνθρωποι.

................................................................................

Στους τηλεφωνικούς θαλάμους βλέπω πια μόνο μετανάστες. Εμείς οι υπόλοιποι χωμένοι στην ψευδοευημερία, με τα κινητά ανά χείρας, αντικαταστήσαμε τη ζεστασιά του "πώς είσαι, τι κάνεις;", με το "πού είσαι"... Λες και το γεωγραφικό στίγμα είναι σημαντικότερο από το στίγμα της ψυχής.

................................................................................

Στη χώρα της μνήμης να θυμάσαι και να επιστρέφεις ελεύθερος, να ξεχνας και να φεύγεις αλήτης-δραπέτης.

................................................................................

παλιό και γλυκόπικρο και

αυτό γιατί μόλις ειπαμε δυο κουβέντες και μου είχε λέιψει

2008-12-22T14:23:00.003+02:00

..." Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΤΑΡΙΟ ΠΟΥ ΟΛΟ ΘΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΕΙ..."

Γιατί μόνο έτσι η φωτιά θα παραμείνει αναμμένη. Για να πάψουμε κάποτε να καληνυχτιζουμε τον Κεμάλ που ξεπροβάλλει από ένα αλλο τραγούδι λέγοντας του πως.."αυτός ο κόσμος δεν θ'αλλάξει ποτέ".

Ευχές απλωμένες στους πόθους του καθενός μας.

2008-12-16T19:52:00.006+02:00

ΑΗΔΙΑ

Η οργή δεν είναι αρκετή. Να χωρέσει τι; Να πνίξει πόσα;
Tην δολοφονία ενός εφήβου; Την σαρωτικά εγκληματική και ανεγκέφαλη εξουσία;
Tις παραθυράτες ομιλούσες κεφαλές που ή θα καπηλεύονται ή θα βγάζουν την ουρά τους απ'εξω, ενώ θα έπρεπε να την είχαν βάλει στα σκέλια, τα κρατικοδιαιτα κλεφτρόνια που μιλούν για πλιατσικο σε βιτρίνες, όταν έχουν ξεπουλήσει μια χώρα ολόκληρη;
Ανίκανοι κομματάρχες που απορούν για το ποιο μαγικό χέρι συντόνισε τόσα 15χρονα μαθητούδια και ξεχύθηκαν στους δρόμους, μαζικότερα από καθε αλλη φορά. Ούτε ο θάνατος δεν κατάφερε να υπερσκελλίσει την κομματική στενομυαλιά τους και να ενωθούν σε σωμα διαμαρτυρίας συμπαγές. Τα μπουκωμένα στις παροχές παιδιά ποιος το περίμενε ότι θα ζητούν ακόμα κάτι, όπως παιδεία, όπως ελευθερία, όπως αγάπη που σημαίνει και κατανόηση βαθιά. Αλίμονό μας αν τα παιδιά δεν ήταν στους δρόμους, αλίμονο μας αν παραμείνουμε παρατηρητές και μόνο.
Αηδίασα με το απροκάλυπτο σύστημα που έχει εκθρέψει Κούγιες υπερασπιστές δολοφόνων, που μας βύθισε (φταίμε και μεις ναι) στους καναπέδες να βλέπουμε "επεισόδια" πίνοντας μπύρες, που έχει φτιάξει αλλαζονικά μπατσόνια, ψευτόμαγκες κουμπουράτους που σκοτώνουν στην ψύχρα μικρά παιδιά, που στοιβάζει μετανάστες σε αστυνομικά τμήματα και τους πλακώνει στις γρήγορες, που μας έχει κάνει μίζερους και λειψούς ενήλικες.
Η Ελλάδα φλέγεται. Οι πυρκαγιές προκλήθηκαν από σφαίρα αστυνομικού οργάνου, που έπαιζε στην ξεκούρδιστη ορχήστρα της κυβέρνησης, του κράτους, της χώρας, που μάλλον ποτέ δεν ανάρρωσε από τα Δεκεμβριανά μιας άλλης εποχής.

Αν ζούσε θα ήταν μαζί με τα παιδιά. Ο λόγος του λείπει.

"Ο καθρέφτης και το μαχαίρι" Μάνος Χατζιδάκις

..." Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν...ανακαλύπτονται. Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ΄όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασκήμια, αντί να βλογάμε το Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην "παρουσία του τέρατος", έστω κι αν είναι ολίγοι, διακόσιοι,χίλιοι, εκατό, που προσπαθούν να ζήσουν, τουλάχιστον εκείνοι μόνοι, έτσι όπως τ' ορίζει η φύση τους και όχι η κερδισμένη δια παγκόσμιου πολέμου επίσημη δουλεία"....

(Μια μωβ σκιά Μαϊου- 1985-)

" Οι εφημερίδες και οι άμυαλοι κι αμόρφωτοι δημοσιογράφοι... πέτυχαν κάτι που ομολογουμένως δύσκολα θα κατόρθωνε η κάθε κυβέρνηση από μόνη της χωρίς την πολύτιμη βοήθειά τους. Να δημιουργηθεί έντεχνα η κατάλληλη σύγχηση, ώστε ο εξωκομματικός κι ανένταχτος νέος του τόπου μας να συγχέεται σκόπιμα με τους αλήτες-μάγκες, που έχουν μόνο στόχο να καταστρέφουν, να θορυβούν και να προβάλλουν βίαια τον άρρωστο εαυτό τους. Και αυτή η σύγχηση ευνοεί:

Την κυβέρνηση....

Τα ΜΑΤ...Θα σας έχει τύχει να διαπιστωσετε με τα ίδια σας τα μάτια με πόση ευκολία αλλά και μίσος δέρνεται απάνθρωπα...(ο νέος που διαμαρτύρεται)...ενώ την ίδια στιγμή αυτός που ρίχνει πέτρες ή σπάζει τζάμια καταστημάτων διαφεύγει επιδέξια και ανενόχλητα. Ύποπτα ανενόχλητα πολλές φορές.

Ευνοεί τη μικρή νοημοσύνη και την εύκολη δουλοπρεπή συμπεριφορά των "αγανακτισμένων" πολιτών...

Ευνοεί τέλος τις κομματικές παρατάξεις....

Να λοιπόν πως κατασκευάζεται από τον "λαό" για τον "λαό" η εικόνα του αναρχικού που δεν είναι άλλη από την εικόνα του ασυμβίβαστου και ζωντανού νέου, ο οποίος εννοεί να διαφυλάξει το βασικό αγαθό της νεότητος του, που είναι η έρευνα, η αναθεώρηση και η υπεράσπιση δικαιωμάτων μειοψηφιών...."

(Αναρχικός: Ένας μύθος καταδίωξης - 1986-)

2008-12-08T14:41:00.002+02:00

ΜΕΙΟΝ ΜΙΑ ΨΥΧΗ

Δε θέλω να διαβάσω καμμιά ανάλυση για την εγκληματική ξιπασιά της εξουσίας. Θα γραφτούν και θα ειπωθούν πολλά, ε και; Μια μάνα δεν έχει πια παιδί να περιμένει κι ειναι αυτό κραυγή από μόνο του.

2008-12-01T10:54:00.003+02:00

ΣΕ ΚΛΙΜΑ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ

Δεκέμβριος, μήνας σε κλίμα εορταστικό. Για όλους; (ΚΛΙΚ)

2008-11-27T09:45:00.004+02:00

ΒΕΡΕΣΕΔΙΑ

Επαγγελματικά και κατ'επέκσταση οικονομικά αισθανόμουν πάντα στον αέρα, ακροβατώντας στο σκοινί του ιδιωτικού τομέα και του ελεύθερου επαγγέλματος. Με το μπουμ της κρίσης μπήκα στο τριπάκι της ανάγνωσης των σομόν σελίδων των εφημερίδων και μετά το ξεκοκκάλισμα, το συμπερασμα ήταν...ένα αίσθημα τρόμου ανακατεμενο με ολίγην πανικού και ο ζόφος να σερνεται παντού. Εκεί επίσης ανακάλυψα τον όρο "πραγματική οικονομία", ως το αντίπαλο δέος των χρηματιστηρίων και των δεικτών τους που μέχρι τότε ήξερα ως το κυρίαρχο καθρέφτισμα για την κατάσταση της οποιασδήποτε οικονομίας.
Ειδήμων δεν είμαι καθόλου, όμως σε μια παρατεταμένη εποχή παρακμής ήταν σχεδόν αναμενόμενο ότι κάτι θα έσκαγε στα κεφάλια μας. Εκπαιδευτήκαμε στο να απλώνουμε το χέρι μας, παραπάνω από εκεί που φτάνει και καταληξαμε εξαρθρωμένοι καταναλωτές ή υπερκαταναλωτές. Με ανάγκες δημιουργημένες και όχι πραγματικές, πολλοί αποφάσισαν ότι μπορούν να γίνουν "κατέχοντες" και ας είναι "μη έχοντες". Τρελλές πορείες με δανεικά, με χρηματα που δεν αντιστοιχούν στο πραγματικό εισόδημα κι έχουν τη μορφή δανείων ή πλαστικού χρήματος, δίνονται αφειδώς απο τις τράπεζες για να κυνηγάμε τα πλαστικά ή όχι όνειρα της κατανάλωσης. Το χειρότερο που μας συνέβει ειναι ότι ενώ κινούμαστε μέσα σε ένα ήδη επισφαλές παρόν, υποθηκεύσαμε και το μέλλον, όπως πολύ εύστοχα γράφει
ο καιρός εδώ.
Ζώντας ως χλιδάνεργοι, ή χλιδοχαμηλόμισθοι συχνά ξεχνάμε πως η ουσία της ζωής ή της ύπαρξής μας δεν καθορίζεται από τα κυβικά του αυτοκινήτου μας, από τα φιρμάτα ρούχα ή τα χρεωμένα ντουβάρια. Ζωές στο βερεσέ πόσο ν'αντέξουν;

2008-11-21T15:08:00.004+02:00

ΣΕΛΙΔΕΣ

Το Νερό, μαθαίνεται απ' τη δίψα.

Η Στεριά - απ' το αρμένισμα στα Πέλαγα.

Η Έκσταση - απ' την οδύνη -

Η Ειρήνη, απ' των πολέμων της το χρονικό -

Η Αγάπη, απ' του τάφου το ανάγλυφο -

Τα Πουλιά, απ' το χιόνι.

Emily Dickinson

2008-11-09T10:00:00.000+02:00

9/11

Ημέρα γεννέθλια και βουτάω σ'αυτό το βιντεάκι της Καπετάνισσας, μου το χαρίζω σήμερα. Όλα περαστικά κι η ζωή ένα πέρασμα κι αυτή.

2008-11-06T12:51:00.004+02:00

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΡΟΦΟ

-Δεν σε πιστεύω
-Δεν είμαι αυτό που περιγράφεις.
-Δεν σε πιστεύω
-Δεν θα σου μεινει τιποτα, έτσι που αποδομείς με ψεύδη,
θα χάσεις και τον εαυτο σου. Μοιάζεις σα να 'σαι σε διαρκές vertigo.
-Πάλι νουθεσία;
-Πάλι αγάπη.
-Δεν σε πιστεύω
-Δεν το αντέχεις, ούτε τότε, ούτε τώρα.
-Ας είχες τα κότσια να μου έλεγες, έκανα ότι έκανα επειδή σ'αγαπώ.
-Σ'αγαπάω αλλά αυτά που λες δεν τα έχω κάνει.
-Δεν σε πιστεύω.
-Φαγώθηκα για χρόνια πάνω στο κλειστό σου κέλυφος, μου γνώρισες την πιο ειδεχθή πλευρά μου, λάθη απανωτά, λάθη ανθρώπινα, αλλά κράτησα τη μυρωδια του κορμιου σου στη χουφτα μου, στο κενό της άνοιγμα να βλέπω πως δεν υπάρχεις κι ας εισαι όλη μου η ζωή.
-Δεν σε πιστεύω. Έχω το αρχείο μου, ημερομηνίες, κλήσεις, διαρκεια, έχω στοιχεία, θα ψάξω και θα βρώ κι άλλα. Εσύ δεν με ενδιαφέρεις αλλά τα στοιχεία τα χρειάζομαι, είναι δομές για την πλοκή, για το δικο σου φταίξιμο.
-Μην μικραίνεις άλλο. Έχω φύγει και δεν θα ξαναγυρίσω.
-Χα! Από πού έφυγες; Αφού εγώ δεν ήρθα ποτέ.
-Σε πιστεύω.

2008-10-30T16:33:00.003+02:00

ΧΡΕΗ

Goya " O Κρονος τρώει τα παιδιά του"

Τις χρεωμένες συνειδήσεις ποιός θα τις πιστώσει;

2008-10-20T08:00:00.030+03:00

Θ=9

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Τυχαία σωσμένα κομμάτια μνήμης, έγχρωμης παλιάς ζωής σε 10χ15 εκατοστά. Μνήμες-αγκάθια, ανάκατα ριγμένες στο πάτωμα και στέκομαι ένα βράδυ ολόκληρο να μετρώ, να κοιτώ. Ένα βράδυ ολόκληρο η Billie κοντράρεται με τη Φλέρυ, ταξιδεύουν και οι δυο στα blues των ερώτων, με ταξιδεύουν και συ...εσύ στα καταργητικά ποτέ σου.

Καρφώνω στον τοίχο μια τελεία, να'ναι εκεί να ξέρω πως την έβαλα για χάρη σου, ενώ το μόνο που ήθελα ήταν να διαπεράσω τις γραμμές της άμυνάς σου, να αφανίσω το στρατό του όχι σου.

Για χάρη σου η στάθμη στο μπουκάλι κατεβαίνει απόψε. Θ' ανέβω στο Λυκαβηττό να σε γιορτάσω, θα ψάχνω από ψηλά το φωτισμένο σου παράθυρο και θα κάνω πως το βρήκα, θα φαντάζομαι πως θα 'ρθεις να με βρεις, πως η μύτη του διαβήτη σου θα καρφωθεί στο Σείριο και θ' αρχίσει τώρα να γράφει τον κύκλο που θα περιέχει εμάς και το σύμπαν. Θα φαντάζομαι πως θα με κοιτάξεις με βλέμμα γεμάτο κι επιτέλους θα με δεις. Άσε με για μια νύχτα μόνο να νομίζω πως στις τρεις σου φορές ήμουν η μία, θέλω ψέμα απόψε για να κρατηθώ, η αλήθεια σου με γέμισε στάχτη.

Αύριο στο καρφί-τελεία θα κρεμάσω ένα ναι στο ποτέ σου μαζί με τα κομμένα απ' τη ρίζα χάδια μου και τ' ανεπίδοτα φιλιά. Θα το πω ήττα και θα ειναι δώρο σου. Θα σκέφτομαι το κόκκινο που δεν χάρισες, το μαύρο και το γκρίζο σου, εκεινο το ψυχρό σου ύφος που με γέμισε ρωγμές, κι αφού σου δώσω απ' τα σωθικά μου βγαλμένο ένα φιλί, θα σου κλείσω για πάντα την πόρτα του ύπνου μου, να μην ξαναμπείς ποτέ, θα ξεμπερδέψω μ' ενα άντε και γαμήσου, εσύ, το λίγο σου, και το αλλού σου.

Αυτή η νύχτα όμως είναι το όριο και είναι δική σου.

Λέξεις τρέχουν και με σκάβουν, καβαλάνε τις τουλίπες του καπνού, σκαρφαλώνουν στον τοίχο, στην οροφή, ύστερα γίνονται βροχή, πέφτουν, μουσκεύουν το μυαλό μου και το κυριεύουν. Το βράδυ αυτό ανήκει στο αρχικό σου. Απόψε ένα άηχο γράμμα κάνει party για έναν, μόνο για απόψε... θέλω/θαύμα/θυμός/θυμικό/θρήνος/θηλιά/θηρίο/θεός/θυσία/

θάνατος/θάλασσα/ θα...θυμάμαι.

* Οι περισσότερες φωτογραφίες ειναι από το deviantart.com

2008-10-09T13:51:00.003+03:00

ΓΥΑΛΙ

Η σκηνή μισοφωτισμένη, ο μονόλογος σε εξέλιξη. Οι ξένοι που γινονται πιο ξένοι ανάμεσά μας, οι άλλοι, εμείς.
Χαμένη ισορροπία, γυαλί που σπάει και καρφώνεται βαθιά στην παλάμη, κόκκινο ρέει ασταμάτητα.
Επείγοντα ράμματα, και λέω τώρα το χάδι θα εμπεριέχει και μια μικρή ουλή, τώρα οι χειρομάντες θα διαψευστούν έτσι όπως οι γραμμές διακόπηκαν από νήματα τεθλασμένα.

2008-10-03T14:39:00.007+03:00

ΜΠΛΕ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Για καλό μήνα και καλό Σαββατοκύριακο, το μπλε της απογευματινής ώρας, το μπλε να ντύνει την ηχώ στο μουσείο. Μοναχικά αγάλματα απέναντι σε ανθρώπους μαρμαρωμένους.

Η φωτογραφία, όπως και το κείμενο που την συνοδεύει ειναι της Αθηνάς Τσαγγάρη από την Lifo που κυκλοφορεί, με guest editor τον Δημήτρη Παπαϊωάννου.

κείμενο φωτογραφίας:

Πότε έφτασες;

Πώς σε λένε;

Από πού κατάγεσαι;

Γιατί είσ' εδώ;

Τι γλώσσα μιλάς;

Τι είσαι;

Τι σημαίνεις;

Τι θες;

Με θες;

Φοβάσαι;

Τι σκέφτεσαι;

Μ' αναγνωρίζεις;

2008-09-15T10:53:00.003+03:00

ΠΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ

...Γιατί μου φτιάχνει το κέφι κάθε φορά

...Γιατί με περνάει από τοπία που έχω ταξιδέψει

...Γιατί αν νιώθεις είσαι ζωντανός.

...Γιατί το ταξίδι συνεχίζεται, τι κι αν ειχε λάθος προορισμούς.

...Γιατί το λάθος είναι περιουσία και δικαίωμα.

...Γιατί όλα μου τα θέλω είναι εδώ δυνατά

...Γιατί το κίβδηλο στο τέλος θα φανεί.

...Γιατί η αγάπη είναι απλή μα θέλει κόπο.

...Γιατί ειναι μαγική η σφαίρα του 2 όταν υψώνεται, έστω για λίγο, πάνω από τον

ενικό του καθενός.

2008-09-09T12:37:00.004+03:00

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ FACEBOOK

Αν πριν από λίγα χρόνια μας έλεγε κάποιος ότι τις φωτογραφίες των διακοπών μας πχ, δεν θα τις βλέπαμε με τους δικούς μας ανθρώπους, αλλά θα βγαίναμε και θα τις μοιράζαμε στη γειτονιά, ή στην πόλη, ότι θα δίναμε σε κάθε άσχετο ή ψιλοάσχετο όλα μας τα στοιχεία και τις προτιμήσεις μας, ότι διαμαρτυρία για τα κακώς κειμενα θα γινόταν μέσω της "συμμετοχής" σε καποια virtual ομάδα με το πάτημα ενος κλικ στο ποντικι του υπολογιστή κι έτσι θα δηλώναμε (σε ποιους άραγε;) τις κοινωνικές μας ευαισθησίες...το πιθανότερο είναι να τον κοιτούσαμε με μισό μάτι.

Κι όμως ο κόσμος του facebook ήρθε να αποδείξει ότι ήταν πολύ εύκολο τελικά να ενδώσει κάποιος σε αυτο που στην πιο ανώδυνη περίπτωση μπορεί να χαρακτηριστεί έως και χαζοχαρούμενο και στην χειρότερη ο μεγαλος αδερφος. Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε ότι οι επικοινωνίες μας και τα στοιχεία μας μπορεί να είναι στο στόχαστρο κάποιων, αυτό όμως που κάνει το φακελοbook να διαφέρει είναι ότι πρώτη φορά τόσο μαζικά εκατομμύρια άνθρωποι δίνουν τα πραγματικά τους στοιχεία φόρα παρτίδα. Ρίξτε μια ματιά εδώ, και 2 βιντεάκια δώρο.

2008-09-01T10:34:00.003+03:00

ΓΛΥΚΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

Ξανά εδώ, μετά από καθαρτήριες βουτιές σε αιγαιοπελαγίτικα τοπία, στο κουπί της καθημερινότητας. Καινούρια όλα κι ακόμα χαμογελαστά.

2008-07-31T10:39:00.002+03:00

ΒΟΥΤΙΕΣ

Άμμος στα πέλματα, βουτιές στο γαλάζιο, ραστώνη μεσημεριανή σε παραλίες ή σε λευκά σεντόνια, κόσμος ελαφρύς, γέλια παρέα με την ευωδιά του ούζου, νύχτες σπαρμένες με τα θέλω του πόθου. Το βιβλίο του χειμώνα ας μαζέψει σκόνη στο ράφι του. Μπαίνω με φόρα στην καρδιά του Αυγούστου.
Καλά ταξίδια παίδες.

2008-07-29T10:16:00.002+03:00

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ

Όταν οι χειρονομίες επιστρέφονται ματαιωμένες και τα λόγια δεν μπορούν να βρουν το σωστό κανάλι για να κυλήσουν καθαρά κι ανεπιτηδευτα, τότε καταφύγιο βρίσκεται στα τραγουδια, ειδικά όταν αυτά έχουν φτιαχτεί με τα υλικά της ποίησης του κυρίου που θα μας επισκεφθεί αύριο.