ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΤΑΚΗ...

photo ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΒΕΡΗΣ

Όπου Τάκη, μπορούμε να βάλουμε Λάκη, Μίκη, Διονύση, Απόστολο, Κική και λοιπούς αυτόκλητους ταγούς που έχουν τοποθετήσει εαυτούς στην ντόπια ιντελιγκέντσια, των αργών αντανακλαστικών.

Μίκη δεν ξέρω αν φταίει ότι χάιδευε πάντα τ' αυτιά μου και την ψυχή μου με ένα πιο συγκινησιακό τρόπο η μουσική και ο λόγος του Μάνου. Mπορεί να φταίει ότι η ομιλία σου στα προπύλαια, στην ίδια γραμμη της προ μηνών διακήρυξής σου, μυρίζει εθνικοπατριωτική φορμόλη και με πάει σε ένα αιματοβαμμενο παρελθόν, όταν ψάχνω στο παρόν μου νεους τρόπους ήσυχους αλλα και εφηβικά ορμητικούς για να αγγίξω τον διπλανό μου. Τρόπους Μίκη όχι ταγούς πρώην βουλευτές  που θυμήθηκαν τώρα να ζητήσουν τα αναδρομικά τους. Όταν το Σύνταγμα τόσες μέρες βράζει και ενώνει γιατί οι ακαδημαϊκοί επιλέγουν να διοργανώσουν μια εκδήλωση αλλού; Τυχαίο; Δε νομίζω. Όπως δε νομίζω ότι οι λόγοι είναι μόνο σημειολογικά συμβολικοί.

Διονύση "τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που'χα" ακόμα, αλλα εσύ λείπεις. Χρόνια οχυρωμένος πίσω από τον νεορθόδοξο βερμπαλισμό σου, έγινες από ποιητής που κάποτε υπήρξες, διώκτης μεταναστών επειδή σου λερώνουν την πόλη. 

Οι κύριοι και οι κυρίες του "Τολμήστε" άργησαν να τολμήσουν και όταν το έκαναν (μόλις χτες νομίζω) ε δεν κόμισαν και γλαύκα! Τολμήστε να συναντηθείτε πρόσωπο με πρόσωπο με τον παλμό που ξυπνά εμάς τους υπόλοιπους, κι ακόμα τολμήστε να ζήσετε με 500 ευρώ...αν τα βρείτε κι αυτά. Αυτα ναι ειναι τολμηρά, σχεδόν extreme sports.

Η πλατεια έχει αποκτήσει ιδιότητες μαγνητικού πεδίου για ενα ετερόκλητο πλήθος, χωρίς να σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα.Τουλάχιστον είναι χαμογελαστά. Παρακολούθησα συνελεύσεις, βλέπω τις αναρτήσεις και τα σχόλια στο real-democracy και συχνά απορώ με τα μνημεία του παιδαριώδους λόγου που αρθρώνεται. Άσε που μιλάνε όλoι για διαδικασία ζύμωσης (να μια λέξη από τα παλιά) και αναρρωτιέμαι ενάμιση χρόνο τώρα δεν είναι επαρκής η ζύμωση που έχει γίνει στο κεφάλι μας, στις ζωές μας, ώστε να πάμε παρακάτω το λόγο και την πρόταση; 

Αρκούμαι προς το παρόν στην (συν)κίνηση που την προτιμώ από την βουβή ακινησία και στην παρουσία που έχει θετικό πρόσημο σε σχέση με την απουσία. 
Στο κρεσέντο του τέλους του τραγουδιού οι νότες υψώνουν το:
together we stand, divided we fall.