WITH MY WHOLE BEING
 |
| photo deviantart |
Είναι ώρα πια ν' αλλάξουν οι σημασίες, τα πατήματα να αφήνουν ίχνη καινούρια, να αποφασίσουμε ζωή γεννημένη στο άφθαρτο παρόν. Ας ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής στη θέρμη του Ανθρώπου.
11 comments:
Μαζί σου.
restart-relove-resex :)
reluck-regoodluck
re:)
i love u gini <3
@ Ανώνυμος
Γινόμαστε πολλοί μέρα με την ημέρα.
@ps
όλες οι επανεκκινήσεις καλοδεχούμενες, αν και όταν το έγραφα ειχα στο μυαλό μου την πραγματικότητα που όλοι αντιμετωπίζουμε, και μια νεα οπτική που μοιαζει αναγκαια για να ξεφυγουμε από την αδρανεια του φόβου.
@Mini me
...Κι εγώ
@ps
να προσθεσω ενα ακόμα;
positive attitude reloaded, όσο μπορούμε, όπως μπορούμε.
η επανάσταση είναι μέσα μας
@Παπαρούνα
Μεγαλεπίβολης έντασης λέξη η επανάσταση...φορτισμένη πολλαπλά. Από το μέσα προς το έξω φως λοιπον η διαδρομή.
μεγαλεπήβολο γιατί;
Γιατί η δυσκολία είναι να περάσει κανείς από το λόγο (κάποτε τον κούφιο λόγο) στις πράξεις, "με αρετή και τόλμη" που λέει και ο ποιητής, και ομοψυχία θα συμπλήρωνα.
Επιλέγω να αισιοδοξώ και αν μάχομαι όπως μπορώ, όμως δεν γινεται να μην απορήσω με αυτό που διάβασα από τα πρακτικά της "Λαϊκής συνελευσης του Συνταγματος
της 31ης Μαϊου 2011" Λένε κάπου:
3.Να βρεθούν τρόποι σύνδεσης της πάνω και της κάτω πλατείας.
Άντε τώρα μετα από αυτό να συνδέσει κανείς ανατροπές και επαναστάσεις...
Επιμένω να αισιοδοξώ παρολα αυτά.
για αυτό ακριβώς σε ρώτησα, προσωπικά θεωρώ πιο μεγαλεπήβολη την ιδέα μιας μαζικής μάζωξης, που χει αρχίσει να γίνεται μόδα γιατί το κάνουν όλοι και γιατί νοιώθουμε εφησυχασμένοι ότι κάναμε το καθήκον μας, παρά να δουλέψει ο κάθε άνθρωπος μέσα του, ναι με αρετή και τόλμη, και να λειάνει τις άγριες πλευρές του. Ξέρεις εσύ κανένα εργοδότη αυτήν την περίοδο που να μην απολύει; Παρα ταύτα το παίζουν αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα. Πού είναι η σύμπόνια και η αλληλεγγύη όταν τη χρειαζόμαστε;
Το να μαζευτούμε 100.000 άτομα στο σύνταγμα, που ήδη αρχίζουν και χωρίζονται σε ομάδες, σε τί θα αλλάξει;
Μόνο άγρια επίθεση αποκλειστικά ενάντια στους υπεύθυνους πολιτικούς ίσως να κλονίσει κάπως τα πράματα, αλλά κι αυτό το λέω με πάσα επιφύλαξη μιας και η βία ως γνωστών φέρνει βία. Ειλικρινά, δεν έχω τη λύση, απλά μπήγω τα νύχια στον εαυτό μου και προσπαθώ να αλλάξω εμένα.
H τελευταία σου φράση (με ή χωρίς νύχια) θα έπρεπε να ειναι προτεραιότητα για τον καθένα μας. Ο καλύτερος εαυτός είναι που θα εισχωρήσει στη μαζικότητα και όχι το αντίστροφο. Και μόδες ενδεχομένως να γίνουν πολλά, και πεδίο εκμετάλλευσης από επαγγελματίες εργολάβους-"ακτιβιστές", κλπ κλπ.
Με αυτοκριτική και όχι μόνο καταγγελτικο λόγο, πετώντας από πάνω μας καχυποψίες και νοοτροπίες που μας στοιχειώνουν,ισως καταφέρουμε κατι. Ευελπιστω να πετύχουμε τουλάχιστον την εγγύτητα μεταξύ μας, και την ξεχασμένη αλληλεγγύη που αναφέρεις.
Δημοσίευση σχολίου