ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΝΤΗΛΙ

+

O ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Το Χαράτσι γυρίζει στο πικαπ. Μαγεμένη χαζεύω το εξώφυλλο, ακούω τις μουσικές , λιώνω το δίσκο.

Καλοκαίρια στο Λυκαβηττό, στα βράχια, λικνίσματα, ερωτευμένα μάτια κοριτσιών και το τραγούδι φεύγει απ'τη βυζαντινή φωνή, με το κόκκινο μαντήλι στο λαιμό, μπαίνει μέσα μας κι ύστερα έξω στη νύχτα πάλι σαν κώδικας αγάπης κοινής, σαν προσευχή.

Αθήνα, 20 χρόνια πίσω. Σηκώνω το τηλέφωνο που χτυπά κι ακούω ενα μπαγλαμαδάκι απ'την άλλη άκρη του σύρματος να παίζει "..κανείς εδώ δεν τραγουδά" για μένα μόνο, δυο στιγμές και δώρο το χαμόγελο για πάντα.

Παρέες, αρχές, νήματα, έρωτες και στις κασέτες πάντα κάπου να χωράει ο Αύγουστος. Πόσοι Αύγουστοι, πόσοι άνθρωποι χώρεσαν σ'ενα τραγούδι;

Μεγάλωσα πια κι ήρθε μια φορά ακόμα, μια ρωγμή στο χρόνο καλοκαίρι του '09 μια φωνή να μου λεει:" η πόλη είναι άδεια κι από ενα ανοιχτό παράθυρο καποιος ακούει τον Αύγουστο, έρχεται ως εμένα και γίνεται το τραγούδι μας τώρα που λείπεις"

Βρήκε κουράγιο και δρόμο ξανά το τραγούδι και χώθηκε σ'ενα "χειροποίητο" cd, υπόμνηση για λόγια εφήμερα, που δεν ειχαν ούτε την αλήθεια ούτε την αντοχή του. Δε βαριέσαι...

Το κόκκινο μαντήλι που ανέμισε σήμερα "αντίο μάγκες",  με δένει με τα νιάτα μου, με πάει σε μια φρέσκια ηλικία, φέρνει μπροστά μου φίλους που αγάπησα βαθιά, θάλασσες, καλοκαίρια, το εφικτό της ορμής, το πιο απλό και καθαρό του ανθρώπου.