ΑΝΑΜΕΣΑ
Πού είμαι; Δεν ξέρω. Τι είναι μετά το φόβο; Εκεί κάπου στο ενδιάμεσο κενό.
Καταπίνω χειροποίητες καραμέλες "ζόρικα πολύ αλλα είμαστε παρόντες στο τέλος μιας εποχής", "venceremos", " έλα μωρε μήπως και στα 20 δεν είμασταν δύσκολα;"
Βαρέθηκα όμως φίλε μου, κουράζομαι, δεν ειμαι πια είκοσι, το κουράγιο πρέπει να το ψάχνω στα σκεπάσματα κάθε πρωι για να σταθώ.
Έπρεπε να παιζω για χρόνια το παιχνίδι με την πλάτη στον τοίχο, εντάξει το μαθα, αλλά τώρα έρχονται ορδές απανωτές και ξηλώνουν άγρια την αξιοπρέπεια. Να λυγίσει το γόνατο αυτός είναι ο στόχος, να σπάσει το παράστημα, η τσέπη να ναι τρύπια γιατί έτσι που είναι φτιαγμένος ο κόσμος αν σου αδειασουν το "εχειν" γίνεται πολύ πιο εύκολο να σου αλώσουν το "είναι".
Αντέχεις μόνο αν προβάλλεις τ' ονειρο ενός αλλου κόσμου. Για πόσο;
-Kαραμελίτσα; Έχω με γεύση αλληλεγγύης. Οι άλλες τελειώσανε
-Eυχαριστώ. Κουβέρτες στους άστεγους και φαγητό. Εμείς, εσείς.
Να αποδεχτούμε εμείς τη νεα ταξη, και να τη συντηρήσουμε όπως μπορούμε. Στο φιλότιμο το χτύπημα, στ'απομεινάρια του εθελοντισμού που έθρεψε η κάλπικη γυαλάδα του 04, στη φιλανθρωπία που ασκείται όχι με το όραμα του ανθρωπισμού, αλλά με όρους φιλοζωικούς. Να φροντίσουμε αδέσποτα ζώα, τώρα και ανθρώπους σα να ναι η εξαθλίωση κάτι απόλυτα φυσικό.
Ο εργοδότης μου ανακαλύπτει έκπληκτος το άλλο πρόσωπο της πόλης καθώς αλα μπρατσετα με πλουσία φίλη του, ταϊζει άστεγους, εξαγοράζοντας κάρμα για τον εαυτό του ως καλός new ager, ενώ την ίδια στιγμή απολύει καταπατώντας συμφωνίες χωρίς μια τόση δα ενοχή στο βλέμμα.
Η εποχή γυρνά, μια σβούρα σε τυχάρπαστη τροχιά. Λόγια, λόγια και κομμένες αντιστάσεις. Καταρρέουν οι αυταπάτες και οι απάτες. Χαρτοπόλεμος τα glossy χαρτιά, η πόλη καίγεται σε κάθε ευκαιρία. Όμως οι ανθρωποί της φλέγονται κάθε μέρα, κάθε νύχτα. Λιώνει το μέταλλό τους καταμεσής του σκληρού χειμώνα.
Θα ΄χουμε να διηγηθούμε κάποτε αυτή τη ζοφερή ιστορία, όμως φίλε μου αυτό το παραμύθι δεν το διάλεξα και ούτε θέλω να το πω.
